Seena is één van de twee “meisjes” die ik Stijn voor zijn verjaardag cadeau heb gedaan. Ze komt oorspronkelijk uit het spel Shining Wind van Sega, maar heeft ook een rolletje in de verfilmde animeversie van het spel. De anime zelf is niet zo geweldig, maar de figurines zijn leuk en Seena is gewoon supercool!

Onder het motto “het moeten niet allemaal bikinimeisjes zijn die Stijn zijn slaapkamer onveilig maken”, houdt Seena met haar degen een oogje in het zeil.
Maar Kotobukiya zou Kotobukiya natuurlijk niet zijn als het niet meer zou prijsgeven… Bij het openmaken van de doos bleek al gauw dat Seena een “cast off” is. Stijn had met andere woorden na twee minuten al ontdekt dat het rokje uit kan ;-). Niet dat het zo veel verschil maakt want het was al kort, maar op Flickr kan je Seena bewonderen in haar witblauwgestreepte onderbroek!

Product Information:
- Seena Kanon from Shining Wind
- Manufactured by Kotobukiya
- 1/8 scale PVC figure
- Release Date: December 2007

More pictures on Flickr.

Ik heb vandaag mijn kleerkast een keer onder handen genomen. Niet geheel vrijwillig, maar eerder onder lichte dwang van de mama. Elk jaar moet ik minstens één keer al mijn kleren nakijken om te kijken wat mag weg. Meestal vindt dat gebeuren plaats tijdens de paasvakantie, maar de thesis heeft er dit jaar voor gezorgd dat er geen tijd voor is geweest, tot nu na de examens. Niet dat ik er rouwig om ben geweest, want ik heb een hekel aan het uitmesten van mijn overvolle kleerkast. Ik kan namelijk niets wegdoen en met elk kledingstuk dat ik vastneem, neem ik mezelf voor het in de zeer nabije toekomst een keer te dragen.

Vandaag heb ik mezelf echter voorgenomen om hard te zijn. Eenmaal begonnen, is dat ‘hard zijn’ een  ‘beetje harder zijn dan anders’ geworden.  Een stapel kleren die ik de laatste jaren niet meer heb gedragen en ook niet meer van plan ben ooit te dragen, zijn onherroepelijk de zak ingegaan. Voor een ander stapeltje kleren die ik eigenlijk niet echt meer draag maar nog wel leuk vind, heb ik een oogje dichtgeknepen. En toen, toen kwam ik bij mijn stapel jeansbroeken. Er zitten daar een aantal exemplaren tussen die ik minstens vier jaar niet meer gedragen heb, maar die ik gewoon nooit weg kan doen. Omdat ik toch echt wel kleren weg moest doen, heb ik de broeken mee de zak ingestopt. Mijn meest favoriete jeans ooit heb ik nog een keertje gepast en ze zat nog steeds even perfect als vroeger. En toch heb ik ze weggedaan. Ik heb ze zelfs nog een keertje terug uit de zak gehaald en heb nog steeds de neiging om buiten te lopen en ze er weer uit te gaan vissen… Mijn favoriete broek zal wegens ouderdom mijn favoriete broek niet meer zijn, favoriete jeansbroeken zouden niet mogen  verslijten!
Ik heb in ieder geval twee grote volle zakken het huis uit gerold. Maar mijn kleerkast, die is nog altijd overvol!

Binnenkort van mij!!

Good Smile Company

Gisteren gekregen van mijn vriendje als geluksbrenger voor de laatste loodjes: Jyun!

Nu alleen nog hopen dat ie veel geluk brengt…

Gisteren avond was het dan zover: de winnaar van Mijn Restaurant zou eindelijk bekend gemaakt worden! Ik vond het een spannende finale, want Hasselt en Leuven waren beide sterke kandidaten.

Hoewel ik eerst heb geschreven dat Hasselt van mij mocht winnen, met Leuven op een eervolle tweede plaats, moest ik daar de voorbije twee weken toch op terugkomen. Ik gunde het hen allebei om de finale te winnen en ik zou het sowieso jammer gevonden hebben voor de ‘verliezer’.
Hasselt is erg sympathiek en heeft een trendy concept, maar Leuven is sterker op culinair vlak. Daarnaast had ik mijn twijfels of Exquisa het wel zou redden na de finale, omdat ze niet echt goed zijn met cijfers. Op dat vlak denk ik dat d’Hoogeschool beter georganiseerd is en meer overlevingskansen heeft naar de toekomst toe.

Het was gisterenavond spannend tot op de laatste seconde, maar d’Hoogeschool is een terechte winnaar. Ze hebben er hard voor gewerkt, zijn enorm gegroeid en zullen vast en zeker alleen maar verder evolueren! Nu alleen nog hopen dat de meisjes van Exquisa een manier zullen vinden om ook hun restaurant te kunnen verder zetten…

Zo, na het indienen van de thesis ben ik er ook nog in geslaagd om alle drie papers tot een goed einde te brengen. Het zag er even spannend uit, maar de aanhouder wint! Ik heb zelfs nog anderhalve week over voor de deadline van de derde en laatste paper. Toch ben ik hem maar voor de zekerheid vandaag gaan inleveren. Zolang papers niet ingediend zijn, blijf je er immers aan verder werken… En het is natuurlijk altijd fijn om zaken van ‘to do’-lijstjes te schrappen!

Nadeel is dat ik, nu alles ingediend is, een ‘het is gedaan!’-gevoel heb. En dat terwijl ik nog drie examens moet blokken en afleggen…

Want na drie jaar hard labeur is de thesis eindelijk ingediend!
Normaal moest ie vrijdag reeds binnen zijn volgens onze planning, maar aangezien de nieuwe Word Vista draaide op de computers van het copy-center, waren er enkele dingen veranderd, die we vervolgens ter plekke hebben moeten aanpassen.
Ik wist niet dat een thesis laten drukken en inbinden zo stresserend kon zijn… En dan moesten we nog wel negen van die ondingen hebben :-s
Vrijdagnamiddag was het secretariaat al dicht, maar vandaag zijn de vijf exemplaren netjes afgeleverd

Nooit, en dat zweer ik echt, nooit zal ik nog een thesis maken!! Gedaan er mee! Het is genoeg geweest. Niet voor herhaling vatbaar.

Nog één mini-paper en drie examens te gaan…

• Thesis
• Paper over opvoedingsondersteuning aan ouders met een mentale beperking
• Paper over cyberpesten
• Paper over het christelijk opvoedingsproject
• Blok
• Examen Gedragsproblemen
• Examen Beleid
• Examen Gezinspedagogiek

Kan iemand even op de pauzeknop drukken?!

Ik heb vandaag voor de allerlaatste keer een les bijgewoond aan de KUL. De les was een halfuurtje aan de gang toen dit feit me opeens te binnen schoot. Vreemd gevoel was dat… En vreemd gevoel is het nog steeds.
Na zes jaar student-zijn in Leuven, vind ik het moeilijk om mezelf voor te stellen dat ik nooit meer in één van de aula’s hier ga zitten nota’s neerpennen en al dan niet geïnteresseerd naar een prof zit te luisteren. Eigenlijk wel een beetje jammer vind ik dat…

Vanavond wordt de eerste aflevering van Boer zoekt vrouw uitgezonden. Op zich is dat niet zo heel bijzonder nieuws, maar dit jaar doet er een vriendin mee van mij!
Marie-Harry is een ex-kotgenootje van Torres en is geweldig grappig, heel spontaan en een echte babbelaar! Ze heeft Romaanse gedaan, maar studeert nu nog een jaartje bij in Leuven. Ze woont bij haar mama op de boerderij en heeft voor al haar koeien een naam! Ik heb dikwijls gelachen met haar verhalen van de boerderij. Echt spijtig dat ze niet meer bij ons op kot zit, want het is een stuk stiller in de keuken…

Kijk vanavond dus om 20u30 naar vtm en spreek zeker al jullie vrijgezelle vrienden aan om haar brieven te schrijven! Ze zullen het zich niet beklagen!