Het mes erin

Vandaag is Harry, mijn kleine kater, omgebouwd tot een kleine eunuch. Een kater in wording en krolse kattin in huis zorgen immers voor de nodige spanningen, waardoor beide beestjes vanochtend bij de dierenarts zijn beland voor de nodige ingreepjes.
Bij het ophalen vanavond was Harry helemaal zijn spontane zelf. Blijkbaar was hij niet zo onder de indruk van zijn operatie. Pixie was een ander verhaal. Zij is nu nog steeds onder de indruk en waggelt van de ene hoek naar de andere. De verdoving heeft duidelijk een zwaarder effect gehad op haar. Eigenlijk best wel een beetje zielig voor de poes, want ze heeft toch wel pijn. Maar er zullen in ieder geval geen kleine poesjes of katertjes gaan bijkomen!
Morgen opnieuw naar de dokter, want Harry moet nu gaan beginnen met zijn astma-pilletjes…

Pixies

Stijntjelief mag dan al een hele verzameling anime figures hebben, hij heeft nog wel wat werk vooraleer hij mij zal bijbenen

Omdat ik dinsdag de hele namiddag ben zoet geweest met het poetsen van mijn kamer, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om enkele nieuwe foto’s van mijn collectie pixies en elfjes te maken. Want in vergelijking met de vorige foto, is het aantal pixies nogal gestegen…
Dinsdag heb ik ze allemaal één voor één afgestoft met een borsteltje en een beetje herschikt (een werkje van 2,5 à 3 uur), vandaag heb ik ze allemaal geteld (een werkje van minder lange duur :-p).

Het resultaat (zonder elfjes en anderen):
* 165 pixies (alle figuurtjes, groot en klein)
* 4 displays
* 1 pixie toad house
* 3 posters
* 5 postkaartjes
* 1 potlood
* 1 pen
* 1 boekje

Het grootste gedeelte van de verzameling

Mijn laatste display

Display van een beetje dichterbij

Eén van mijn posters

Het grootste deel van mijn collectie: 117 pixies in één kast

Een andere display, deze heeft gaatjes en is hol vanbinnen. Ik heb er kerstlichtjes ingestopt, wat een mooi effect geeft als het donker is.

Display nummer 3. Hier is nog wel wat plaats voor kleinere pixies

Het pixie toad house en een boomman

Display nummer 4

Een gedeelte elfjes

Meer foto’s van dichterbij op Flickr.

Happy Birthday to Me!

Wat als een superdrukke week vol stress begonnen is, is vrijdag geëindigd in een leuke dag.
Omdat de stage bijna afgelopen is, werd het dringend tijd om mijn stagerapport af te ronden. Daarmee samenhangend moesten ook mijn onderzoeksverslagen in orde zijn. Dat was niet zo evident omdat de psychologe/orthopedagoge die het moet nakijken, er enkel op vrijdag is en dat was toevallig ook de vooropgestelde deadline… Dat bracht een heleboel heen en weer-gemail met zich mee en nog veel meer stress. De hele week heb ik van ’s ochtends tot ’s avonds verslagen geschreven, gelezen en aangepast- naast het andere werk dat ik dagelijks moet doen natuurlijk. Op zich valt dat nog wel mee, maar als je dan op school ofwel van het netwerk wordt gegooid, ofwel een niet-meewerkende laptop hebt, geeft dat enkele problemen… Je kan dan immers niet meer aan je bestanden die op de server van de school staan. Als dan ook nog eens de server het een aantal keer laat afweten, wordt je helemaal gek…

Maar na veel gestress, gevloek en gegrommel is het allemaal wel in orde gekomen. Het heeft wat inspanningen gekost, maar Liesjes laten het niet snel afweten

Vrijdagochtend ben ik wel met hele kleine oogjes opgestaan na het late avondwerk. Maar de vele
lieve smsjes maakten dat snel goed. Toen ik op school aankwam, kwamen er meteen enkele kinderen me om mijn nek gevlogen om toch maar zeker de eerste te zijn om me te feliciteren. Ik heb de hele dag verjaardagsfelicitaties in ontvangst mogen nemen en in de namiddag heeft de D-groep voor me gezongen, heb ik tekeningen van de kinderen en een cadeautje van de juf gekregen. Tussendoor heb ik nog wat overlegmomenten gehad, met enkele kinderen gelezen, mijn stagerapport en verslagen voor de bijlagen afgerond en heel de boel doorgemaild naar mijn prof en afgeprint voor mijn begeleider.

Om 15u heb ik de bus genomen richting Utrecht Centraal Station, een uur gewacht in Rotterdam Centraal, een poosje staan wachten op het verkeerde perron in Antwerpen Centraal en net op tijd de juiste trein naar Diest genomen.

In Diest stond mama me al op te wachten en stond er thuis een petit-beurre-taart voor me klaar, inclusief kaarsjes :-p Stijn kwam ook al gauw thuis aan en toen was het tijd voor cadeautjes! Stijn heeft me de hele week in spanning gehouden met de volgende tips:
*wolkjes
*plezant
*iets wat hij ook wel wil hebben
*draagbaar
Ik had er echt geen idee van. Het is de eerste keer dat ik mijn verjaardagscadeau van hem niet heb kunnen raden. Groot was dan ook de verrassing toen er opeens een Canon Powershot G9 uit de verpakking tevoorschijn kwam! Een übercool fototoestel met 12,1 megapixels en 6x optische zoom. Verder heb ik nog 2 volumes van Fullmetal Alchemist, een sleutelhanger, een T-shirt, chinese keukenspulletjes en aziatische bordjes met eetstokjes gekregen van het thuisfront. Ik ben dus weer verwend

Zaterdag zijn Stijn en ik naar Hasselt gegaan om wat te winkelen en mijn verjaardag verder te vieren. We zijn naar één van onze favoriete adresjes getrokken en hebben in Het Magazijn de lekkere ‘Penne met wokgroenten en parmesaan’ besteld.
Daarna zijn we naar Kinepolis gegaan, waar we naar National Treasure 2 zijn gaan kijken.

De stressvolle stageweek is dus lekker geëindigd met een fijn verjaardagsweekend

Iedereen nog eens bedankt voor de leuke kaartjes, mailtjes, smsjes en cadeautjes!!

Pakjes!

Volwassen of niet, ik ben een pakjesmens en geef het maar al te graag toe :-p
Ik vind het nog steeds even fijn als toen ik klein was om te raden wat ik ga krijgen en vind verrassingen en cadeautjes nu eenmaal enorm leuk

Wat ik sinds Kerst weer rijker ben:

* DVD Finding Neverland
* DVD Merlin
* DVD Pirates of the Carribean 3
* DVD Ratatouille
* Soundtrack Corpse Bride
* Soundtrack Nightmare before Christmas
* Douche- en badspulletjes
* Manicureset
* Parfum
* Sokken
* Zwarte decoratiestof
* Zwart golfje
* Pixie
* Grote chocoladefondueset
* Volume 3, 4, 5 en 6 van Full Metal Alchemist

Dat waren dus heel veel pakjes om open te maken
Nog een keertje bedankt iedereen!!

Gevuld weekend

Zaterdag zijn mama en papa een keertje een bezoekje komen brengen hier in Utrecht. Met z’n drieën hebben we de Winkelexpress-bus genomen richting stadscentrum. Daar heb ik ze even rondgeleid langs de Oude Gracht, waarna we opgesplitst zijn. Papa ging het centrum wat verkennen, terwijl mama en ik het winkelcentrum indoken. Ze was wel wat onder de indruk van het winkelcentrum en omringende winkelstraten. Toch een verschil met de andere steden die we gewend zijn Het was er ook wel druk, al die shoppende mensen die nog kerstcadeaus moeten vinden en een nieuwe outfit voor de feestdagen…
Papa vond het centrum wel mooi, maar vond het toch wat druk. “Hier kunde verdorie nog niet op uw gemak rondlopen zoals in Hasselt, ‘t er hangen overal minstens 2 fietsers in uwe nek”.
Tja, in Utrecht verplaatst men zich met de fiets en stopt men voor niemand…

Vandaag heb ik bezoek gehad van Helga. ’s Middags kwam ze al aan in het station van Utrecht Centraal, dat ze net een luchthaven vond
Eerst hebben we een pizzabroodje gegeten, waar veel te veel grote ajuinbrokken en een vieze dikke wormachtige sojascheut verstopt zaten onder het gesmolten laagje kaas. Iemand die me goed kent, weet hoe ik dit heb opgegeten…
Daarna zijn we door het winkelcentrum richting Vredenburg gewandeld, waar een hels kabaal ons tegemoet kwam. Dichterbij gekomen, bleek het te gaan om 3 muziekgroepjes, die doorheen de stad trokken en om beurt muziek speelden, waarbij de andere groepjes volop mee dansten op het ritme. Zomerse muziek in de naderende kerstperiode, het zorgde voor een vreemd maar leuk sfeertje bij de mensen
De tocht ging verder langs de Oude Gracht, waar we een tussenstop maakte bij de Winkel van Sinkel voor een lekere warme chocomelk. Van daaruit ging het verder door het centrum en zijn we ook even binnengesprongen bij Labyrinth. Afsluiten deden we in Mc Donald’s waar we nog wat nagepraat hebben en dan zijn we terug richting station getrokken. Nadat we minstens drie zeer vreemde figuren tegenkwamen, hebben we afscheid genomen op het perron, heb ik Helga uitgezwaaid en ben ik met de bus terug naar kot vertrokken.

Het was ontzettend koud, maar de mooie herfstzon en het leuke bezoek maakten er een geweldig leuk weekend van!

Foto’s op Picasa.

2007…

…wat een jaar.

Bomma gestorven in april, tante line in het ziekenhuis in september, mama een zware operatie in oktober, tante line gecremeerd in november en nu vandaag het bedrijf waar papa werkt failliet.

Laat 2008 wat vrolijker nieuws in petto hebben…

Ghostbusters!?

Mijn broertje op het werk, voor één keer niet in zijn fluo-oranje maar in een spierwit pak:

Ziekenhuizen

Nadat mijn groottante op intensieve zorgen in Diest beland is wegens een hartaanval en mijn broer een aantal onderzoeken heeft moeten laten doen in Gasthuisberg voor één of ander onverklaarbaar probleem met eten, ligt nu ook mijn mama na een operatie een nachtje in het ziekenhuis van Pellenberg.

Aangezien het niet de eerste keer is dat we thuis zo’n “ronde der ziekenhuizen” doen -al dan niet voor dezelfde persoon-, denk ik dat wij dringend een abonnement op ziekenhuizen moeten nemen…

Ah ziekenhuizen… We geraken er thuis niet vanaf :-S

It’s time to be a big girl now

Zondag werd uiteindelijk de definitieve aanvang van mijn Utrecht-avontuur. Stijn heeft me samen met computer (erg belangrijk!) en kleren (ook wel belangrijk) afgezet en heeft daarna zijn uiterste best gedaan om het draadloos internet aan de praat te krijgen. Dat leek op een sisser uit te draaien, maar gelukkig werkte alles uiteindelijk een beetje mee, zodat het toch geïnstalleerd is geraakt.
Ook al is Utrecht niet het einde van de wereld (alles behalve), toch was het afscheid niet zo leuk. Ik heb nog nooit zo’n groot heimweegevoel gehad, zelfs niet toen ik als kleine kleuter mee ging op Chirokamp of later met school op sneeuwklasse. Ik vond die reisjes altijd spannend en begreep niet waarom al die anderen na een dag hun thuis al misten. Het zal waarschijnijk te maken hebben met het feit dat dit echt de allereerste keer is dat ik ergens “gedropt” ben waar ik echt helemaal niets en niemand ken… Fergie’s “Big Girls Don’t Cry” is duidelijk niet van toepassing op kleine meisjes zoals ik. Het gevoel “oh nee, waar ben ik aan begonnen” was gisteren des te groter. Maar ik ken mezelf: eens ik alles hier gewend ben, gaat dat wel beter. Ik begin de kamer zelfs al gewend te raken. Al mis ik mijn fijne bedje van thuis of zelfs van Torres wel (vooral de lattenbodem dan!). Het grootste euvel waar ik mezelf moet overzetten is het feit dat ik mijn kamer niet op slot kan doen. Op zich is dat misschien geen ramp, maar ik heb ergens in mezelf een obsessief dwangmatig trekje dat op een “vreemde plaats” (lees: niet mijn kamer thuis) moet kunnen controleren of de deur op slot is.

Tot zover het afscheid en de “kamerwenning”. Vanmorgen ben ik na een nogal slapeloze nacht vroeg uit de veren gekropen om op tijd te kunnen vertrekken met de bus naar mijn stageplaats. Aangezien ik nog nooit de bus heb genomen in Nederland, heb ik maar meteen een oud vrouwtje aangesproken om te vragen wat ik precies moest aanvangen met die lange strippenkaart. Een paar wijze raadgevingen later over het Utrechtse busvervoer, kwam de bus er al aan. De juiste bushalte en bus had ik dus al gevonden! Toen het oude vrouwtje bij het afstappen aan het station nog eens vriendelijk naar me zwaaide, heb ik maar snel terug gezwaaid. Een twintig minuutjes later kon ik zelf afstappen aan de halte vlak aan de school. Jeej! Toch al een eerste kleine “succeservaring” om de dag te beginnen

De eerste schooldag betekent altijd een beetje chaos en dat was hier niet anders. Ik moest dus nog eventjes wachten vooraleer ik precies wist wat te doen, maar ondertussen kon ik in de leraarskamer al een beetje kennismaken met de leerkrachten (= een massa handjes schudden). Daarna heb ik wat uitleg gekregen over de school en heb ik opnieuw een rondleiding gekregen, want dat was alweer van april geleden.
In Nederland is er ten opzichte van studenten en stagiaires een hele andere mentaliteit dan in Vlaanderen. Er is hier geen hiërarchie, we zijn allen collega’s, spreken elkaar allemaal met de voornaam aan en je mag overal in- en uitlopen. Is de directeur niet aanwezig? Prima, dan mag je die ruimte meteen benutten als werkplaats! Andere kant van de medaille is dan weer wel dat ze een grote mate van zelfstandigheid verwachten. Ik mag de eerste dagen dus zelf wat uitzoeken om mijn tijd nuttig te besteden en als ik vragen heb, moet ik dan maar iemand aanspreken.

Vandaag heb ik de hele dag dossiers ingekeken en heb ik notities gemaakt van kernpunten die in de dossiersamenvatting moeten staan (binnenkort mag ik daar aan beginnen). Ik heb gevraagd aan een leerkracht of ik morgen mee in de klas mag observeren/helpen en aan de psycholoog of ik mag meekijken als ze nog een keertje testen afneemt, want dat is ondertussen toch al twee jaar geleden dat ik dat nog zelf heb gedaan.

’s Avonds kon ik de bus gewoon terug nemen, maar omdat ik totaal geen idee had waar precies af te stappen, had ik er niets beter op gevonden dan de haltes maar te tellen Beter op zeker spelen… Ondertussen heb ik toch al een beter idee van de omgeving, dus de volgende keer zal dat wel niet meer nodig zijn.

En nu ga ik een beetje naar één kijken, want jawel, ik heb kabeltelevisie op de kamer en dat komt goed van pas om de eerste eenzame avonden op te vullen!!

Tilda

Tilda
Originally uploaded by Anneliez

Tilda, onze roodwangschildpad is 19 jaar geworden!