Sinterklaas

Traditiegetrouw viert heel Nederland op 5 december de verjaardag van Sinterklaas. Steevast gaat dat samen met het uitdelen van chocoladeletters, marsepein, speculaas en natuurlijk pepernoten. Iedereen maakt surprises (= bijvoorbeeld kartonnen doos waarvan je iets leuk knutselt met een pakje in), schrijft gedichtjes en geeft cadeautjes aan elkaar.

Bij ons op de school kreeg elke medewerker een chocoladeletter met een geschreven gedichtje:

Beste medewerker,

De Sint zei tegen de Pieten,
Dat het moeilijk is om te blijven genieten.
Mogelijk haalt chocola het geluksgevoel weer boven,
En is het een maniertje om jullie te loven,
Maar voor de goede inzet en het geduld,
Blijft de Sint altijd in de schuld.

We hopen toch dat je er van geniet,
De groeten van de rijm- en werkpiet.

Is het niet de goede smaak – niet huilen,
Een aantal mag puur voor melk ruilen.
Op=op, zolang het kan.
Vervoeg je maar bij Herreman.

Verder lagen er nog andere lekkernijen op de tafel in de leraarskamer en natuurlijk kwam de Sint met zijn Pieten op bezoek!
Aangezien er op een dag als vandaag alleen maar leuke dingen gedaan worden, heb ik de hele tijd geholpen in de klas waarin ik 8 “leeskindjes” heb en waar ik ook elke vrijdagnamiddag zit.
Ondanks alle spanningen, chaos en zelfs angstgevoelens voor het onvoorspelbare bij sommige kinderen, is de dag heel leuk verlopen. Het was een gezellige drukte en iedereen heeft veel plezier gemaakt

Foto’s op Picasa.

Oeps…

Ik had het kunnen weten… Nadat ik samen met de stagiaire psychologie al zoveel fouten en slordigheden in de leerlingendossiers heb ontdekt, zou net ik op mijn hoede moeten zijn en weten dat je nooit zomaar mag vertrouwen op de dossiergegevens…

Ik moest een afspraak vastleggen met een ouder voor een gesprek op school. Dat is op zich natuurlijk niet zo erg. Ik graai dus het betreffende dossier uit de kast, sla de flap met gegevens open en toets het nummer in van de contactpersoon. Aangezien het de GSM-nummer van de moeder was, wist ik zo goed als zeker dat ik een vrouw aan de lijn zou krijgen. Toen er dan toch een man bleek op te nemen, vroeg ik netjes of het mogelijk zou zijn om mevrouw X aan de lijn te krijgen. En toen… Even stilte… Ik hoorde de man aan de andere kant van de lijn de naam enkele keren vragend voor zichzelf herhalen en toen ie eindelijk een moment van verheldering had, begon ie plots hardop te lachen.
Bleek dat ik de ex-vriend aan de lijn had… Ik vond het eigenlijk wel gênant, maar de man in kwestie vond de vergissing helemaal niet erg, wenste me nog een prettige avond en ging hartelijk door met lachen…

Onder water

Ik heb al de hele dag het gevoel dat ik naar de diepere oorden van een zwembad duik…
Een zware verkoudheid hebben is niet fijn!

Wel lief: vanmiddag bij de leesles van ons zwakke meisje op de school, had ik even een geweldige niesbui. Het niezen op zich was niet genoeg en ging gepaard met tranende ogen.
Meisje heel bezorgd: “Juf, traan! Daar! Juf, verdriet?”
Ik: “Neenee, juf is een beetje ziek en verkouden.”
Meisje: “Juf, ik best doen! Dan juf blij?”

Ze kunnen soms toch wel lief zijn hoor

Weekend

Afgelopen vrijdag hadden al mijn leesgroepjes hun stickerkaart volgespaard, wat betekende dat het tijd was voor een beloning. 2 groepjes hadden gekozen voor een groot memory-spel met dino’s, het derde groepje koos voor extra buitenspelen. De spelletjes memory verliepen rustig en leuk, het buitenspelen was heel vermoeiend. Het is niet zo evident om die snelle jongetjes te vangen met tikkertje, maar de kinderen vonden het wel super.

Zaterdag zijn Stijn, Carolien en Dries naar hier gekomen voor het weekend. Zaterdag hebben we wat rondgelopen in de stad en hebben we een typisch toeristisch boottochtje gemaakt over de Oude Gracht en de Singels. We zaten omgeven door een groepje Nederlanders van een of andere vereniging die het niet konden laten om opmerkingen te geven, waardoor er wel wat afgelachen werd. ’s Avonds zijn we eerst gaan eten in een Indonesisch-Thais restaurant in een typische werfkelder aan de Oude Gracht en daarna zijn we enkele cocktails gaan drinken bij Broers. Het was wat aan het regenen toen we daar vertrokken, maar aangezien het onder het NH Hotel lag waar we zouden overnachten, was dat niet zo erg

Zondag zijn we ’s middags de Domtoren gaan beklimmen. Met z’n 112 meter geeft die een mooi uitzicht over de hele stad, maar daarvoor moet je dan wel eerst 465 trappen beklimmen…
Dat bleek achteraf wel beter mee te vallen dan ik eerst had gedacht. De steile trap omhoog van de Leeuw van Waterloo had me meer moeite gekost en die had slechts 226 treden…
Boven aangekomen was de harde wind heel koud aan de oortjes en wapperden de haren alle kanten uit, maar het uitzicht was wel de moeite!
Na de Domtoren zijn we even binnengelopen bij Labyrinth, de voormalige Elf Fantasy shop. Vervolgens werd de tocht verder gezet naar de Winkel van Sinkel, om gezellig iets te gaan drinken en een brownie te verorberen, om van daaruit naar het vernieuwde Spoorwegmuseum te trekken. Dat is wel de moeite waard om eens met kinderen naartoe te gaan. Ook voor kleine meisjes van 23 jaar waren er dingen genoeg om in en op te kruipen, dus leeftijd speelt geen rol
Vanuit het Spoorwegmuseum ging het weer richting hotel om alles bij elkaar te pakken en daarna op zoek te gaan naar een leuk restaurant om de avond af te sluiten. Aangezien Utrecht een hele grote stad is met massa’s café’tjes en restaurantjes, is dat een missie op goed geluk. Caroliens oog viel op Opium, een restaurant dat er zowel gezellig als trendy uitzag en wat een schot in de roos bleek te zijn. Zowel de cocktails als het eten waren erg lekker (maar te veel) en ook het interieur was erg de moeite!

Toen ik vandaag verslag deed bij mijn collega-stagiaires op de school, vonden ze het een erg decadent weekend Dat kan misschien wel zo zijn, maar het was in ieder geval heel leuk geweest!

Foto’s volgen nog…

Druk druk druk

Een andere omschrijving is er niet voor de voorbije weken. De kinderen op school zijn ook enorm onrustig. De eerst werd dat verklaard door de naderende stormbuien, nu vragen ze zich af of de komst van onze goede vriend Sinterklaas er niet voor iets tussenzit…

Op school heb ik ondertussen mijn allereerste echte intelligentie-onderzoek helemaal afgerond. Jammer genoeg was het voor het meisje in kwestie niet echt een gunstige uitkomst, maar eerder een bevestiging van een vermoeden om haar door te verwijzen naar een school voor zeer moeilijk lerende kinderen. Nu moet alleen nog het oudergesprek plaatsvinden. Eerst werd geopperd dat ik de uiteenzetting van het onderzoek moest doen, maar omdat ik zelfs nog niet meegekeken heb bij zo’n gesprek en we niet wisten in welke mate de ouders Nederlands begrijpen, gaat de psychologe het toch maar voor haar rekening nemen. Ik ga me in ieder geval toch goed voorbereiden, want het zou niet de eerste keer zijn dat ik toch iets moet toelichten zonder verwittiging op voorhand…

Zo heb ik nog op de laatste maandelijkse commissie voor leerlingenbesprekingen onverwachts 2 leerlingendossiers moeten voorstellen en bespreken. In het begin van de vergadering zei mijn stagebegeleider opeens dat ie “zo brutaal geweest was om mijn naam er achter te zetten op de agenda”. Gelukkig had ik mijn samenvattingen van hun dossiers uitgeprint voor mezelf en in mijn map steken, anders is het moeilijk om de situatie te schetsen met bijhorende details… Achteraf zei ie wel dat ik het goed en duidelijk gedaan had, maar volgende keer mag een andere stagiaire wel eens wat bespreken

Met het lezen van de kindjes is er ook elke week spanning en avontuur. Ze zijn echt niet te voorspellen! Als je denkt dat ze rustig zullen zijn, zijn ze dat net helemaal niet… Vaak zijn er in de klas of op het plein hele situaties voorgevallen, wat ze dan de rest van de dag niet kunnen loslaten en zo lekker druk blijven. Als daar dan nog eens bijkomt dat een leerling van groepje mag veranderen omdat zijn niveau gestegen is, is dat geen goed idee als ie in een groepje met kinderen met een autismevorm terecht komt… Algemeen feit: auti-kindjes kunnen niet tegen verandering! Gevolg: kinderen worden gek van elkaar, haten elkaar en willen elkaar ‘doodslaan’. Juf Annelies vindt dat dan weer geen goed idee en moet de kinderen kalmeren. Auti-kinderen kalmeren uiteindelijk, maar nieuwe jongen blijft lekker steekjes geven omdat ie het wel grappig vindt om de anderen op stang te jagen. En zo blijf je dan wel even zoet vooraleer je aan het lezen zelf kan beginnen. Je mag dan vooral niet je rust en kalmte verliezen, want als ze dat merken, ontploft de boel helemaal. Geduld hebben en droge antwoorden kunnen geven zijn dan goede eigenschappen. Je moet kort op de bal spelen in zo’n situaties.
En toch hebben ze al altijd hun tekstje gelezen en komen ze graag mee om te lezen. Vorige week hebben ze mij een beloningssticker gegeven omdat ze me een leuke juf vinden

Met mijn 2 zwakke lezertjes die ik apart moet begeleiden met het leren lezen heb ik nog een aantal criteria gehaald. Ze zijn allebei zelfs kunnen starten in het volgende boekdeel! Dat geeft wel voldoening als je toch iets met ze kan bereiken

De Remedial Teacher is blij met mijn hulp. Ik heb 10 leerlingen onder mijn hoede die anders geen begeleiding kunnen krijgen. Elke week ga ik even overleggen en elke keer zegt ze dat ze het leuk vindt dat ik er ben en vraagt ze of ik niet het hele jaar wil blijven. Tja, ik zou het wel willen, maar ik heb nu eenmaal les in het tweede semester…

En nu vakantie!

Ook al vind ik het echt heel fijn om op de school te gaan werken, toch ben ik blij dat ik nu een weekje herfstvakantie heb! Elke dag heeft altijd wel iets in petto gehad en de kinderen zijn ontzettend druk, dus een weekje rust is wel mooi meegenomen

Morgen komen Ina en Roeland op bezoek in Utrecht en brengen ze Stijn mee. Het is wel fijn om hen nog een keertje terug te zien, want dat is ondertussen toch al enkele maanden geleden… Benieuwd wat ze gaan vinden van het winkelcentrum hier

Volgende week gaan Stijn en ik vier dagen letterlijk uitwaaien aan onze Belgische kust in Nieuwpoort. Ik ben er al een hele tijd niet meer geweest en ben toch een beetje benieuwd wat het te bieden heeft. We zijn de rustige duinen tussen Blankenberge en Zeebrugge nu toch al een aantal jaartjes gewend en het “heroplevende” Nieuwpoort gaat dan toch wel een groot contrast zijn denk ik. Voor Stijn zal het dan weer wennen zijn om vier volle dagen met mij in één studio opgescheept te zitten

De rest van de week zal waarschijnlijk opgevuld worden met een Pixie-koopjacht en een zoektocht naar Manga en aanverwanten. Kwestie van het een beetje te verdelen tussen mij en Stijn

Het zal in ieder geval een week worden zonder wekkers die ’s morgens aflopen vooraleer het licht is, zonder voorbereidingen, zonder vergaderingen, zonder moeilijke drukke kinderen (Stijn buiten beschouwing gelaten :-p), zonder agenda en zonder slechtslapend bed!

Wedstrijdje

Mijn medestagiaires en ik hadden voor de grap het idee om tussen iedereen (de stagiaire psychologie, de andere ortho-stagiaire, de stagiaire creatieve therapie en ik) een wedstrijdje te houden. Bedoeling was na twee maanden te kijken wie de meeste tekeningen van kinderen had gekregen.

De stand van zaken tot nu toe?
Creatieve therapie:1
Psychologie: 0
Ortho: 0
En ik? Ik heb er al lekker 4! :-p

Wat een rust!

Op de jaarkalender stond het Suikerfeest van de moslims voor morgen gepland. De stand van de zon en de maan beslisten daar gisterenavond echter anders over, waardoor het Suikerfeest vandaag doorgaat. Dat heeft als gevolg dat het hier extreem rustig is op de school, meer dan de helft van de leerlingen is er niet!
Een rustige dag is natuurlijk ook wel een keer leuk, maar brengt een heel aangepast programma met zich mee. Zo kunnen onder andere geplande onderzoeken en leessessies niet doorgaan. De voormiddag ziet er daardoor een beetje saai en nutteloos uit voor mij, maar in de namiddag ga ik in de klas van ‘mijn’ leeskindjes meedraaien en het wekelijkse kopje thee met koekjes in de klas meedrinken. Leuke afsluiter van de werkweek altijd

Juf Annelies

Tot nu toe gaat het nog steeds goed op de school. Maandag is de professor van de UU langs geweest voor een tussentijdsgesprek met mij en mijn stagebegeleider. Ik had een stageplan met een beschrijving van de stageplaats en allerlei doelen moeten opstellen en dat werd samen met de eerste periode besproken. Ik heb opnieuw alleen maar positieve feedback gekregen, dus dat was wel fijn om te horen

Vorige week heb ik ook enkele dossiers van nieuwe leerlingen moeten voorstellen en bespreken op de commissie van leerlingenbegeleiding en mocht er als eerste stagiaire ook meteen het hele verslag van schrijven. Ik was best wel wat nerveus voor die eerste commissie. De commissie bestaat uit de schooldirectrice, twee psychologes, de orthopedagoog, de maatschappelijk werkster, de schoolarts en nog een hoopje bijhorende stagiaires en assistentes erbij. Zeker omdat ik de spits mocht afbijten en dan nog eens notities moest nemen zorgden voor wat zenuwingen. De vergadering neemt een hele voormiddag in beslag en omdat het de eerste van het schooljaar was, moest er heel wat besproken worden. Mijn collegastagiaires zeiden achteraf dat ik het heel goed gedaan had. Zelfs een leerling die ik niet had voorbereid en die toch ter sprake kwam, kon ik helemaal bespreken. Ze waren blij dat ze niet zelf als eerste moesten gaan met het verslag er bovenop. Het verslag werd anderhalve dag later ingeleverd bij mijn begeleider en die vond het vreemd dat ik het al af had. Zolang je het maar maakt is het goed, hier in Nederland dringt er echt niets. Toch een verschil met hier… Mijn begeleider vond mijn voorstelling en bespreking van de dossiers ook heel goed gedaan. Helder en duidelijk voor iedereen, meer moet dat niet zijn. Het verslag was ook in orde. Alleen een paar Vlaamse woordjes moest ik vervangen om het wat meer Nederlands te maken, maar dat is alleen een manier van zegwijzes.

Mijn medestagiaires zijn trouwens echt heel leuk. Er zijn er maar liefst 14 op de school! Zes onderwijsassistentes, vier leerkrachten, twee ortho’s, een psychologe en een creatieve therapeute. Dat zijn meer stagiaires dan leerkrachten en ander personeel

Wat de kinderen betreft: tot nu toe is juf Annelies nog geen teringwijf, kutjuf of kankerhoer en gaan de kinderen nog braaf mee lezen. Al kunnen ze wel vermoeiend zijn! Ik heb er nu 10 toegewezen gekregen. Twee daarvan worden elk individueel begeleid om te leren lezen, acht anderen krijgen in groepjes begeleiding om hun leestempo op te voeren. Geloof het of niet, maar zo’n groepje van drie met ADHD en soms wat autisme erbij, lijkt soms wel een groepje van 10 op zich! Je moet heel alert zijn en voortdurend inpikken op de situatie. Eén verkeerde kick van een kind kan de boel op stelten zetten. Of een leerling die een slechte dag op zich heeft in de klas, is moeilijk te overtuigen om braafjes mee te komen lezen terwijl ie er een hekel aan heeft. Maar zoals ik al zei, voorlopig valt juf Annelies nog in de gratie

Met mijn twee kindjes met geweldige leesachterstand heb ik deze week de criteria voor het volgende gedeelte gehaald en dat geeft best wel voldoening na zo’n periode van intensieve begeleiding. Benieuwd of het vanaf volgende week ietsje vlotter gaat…

Morgen mag ik trouwens nog een intelligentietest afnemen en er staat ook nog een dyslexie-onderzoek op de wachtlijst. We vervelen ons daar niet!

Vandaag

Gisterenavond had ik mijn fototoestel in mijn rugzak gestopt met de bedoeling om vandaag wat foto’s te nemen onderweg. Het was gisteren namelijk -ondanks de koude- vrij mooi weer en ik vind de herfstkleuren altijd wel mooi om op foto vast te leggen.
Vanmorgen trok ik dus richting bushalte en zag meteen aan het grijze wolkendek dat de dag niet veel mooi weer in petto had. Ik was nog maar net op school aangekomen toen er zelfs een heuse wolkbreuk uitbrak, die uitmondde in een rustig verder regenen tijdens de rest van de dag. Dat beloofde dus niet veel goeds. Toen het wat later nog steeds niet opgehouden was met regenen, had ik mijn plannen voor de namiddag al maar opgeborgen en besloot ik om maar op een andere dag wat foto’s te gaan nemen in het centrum van de stad.

In de namiddag zaten we uiteindelijk nog maar met drie stagiaires en één leerkracht te werken op de bovenverdieping. Beneden was de locatieleider nog wat zaakjes aan het doornemen en de concièrge had het hele gebouw al opgeruimd en gedweild. Om 15u40 -nog een uurtje te gaan dus- kwam de locatieleider plots de leraarskamer binnenvallen, waar ik samen met Ilona en Nienke verslagen aan het afmaken was. Na de opmerking gekregen te hebben dat we nog de enigen waren die goed aan het werk waren in het gebouw, vroeg ie ons om er toch “een einde aan te breien”, zodat de concièrge ook naar huis kon (want die moet als laatste de boel afsluiten). Dat moest ie dus geen tweede vragen en we begonnen al snel ons boeltje te pakken.

Ondertussen was het gelukkig gestopt met regenen en vertelde ik mijn werkgenootjes dat ik er snel van ging profiteren om even in het centrum te blijven hangen. Nienke vertrok met de fiets, Ilona en ik namen de bus. Onderweg vroeg Ilona of ik het alleen zou redden, of dat ze mij mocht vergezellen. Onder het motto “hoe meer zielen, hoe meer vreugd” was dat natuurlijk een erg leuk voorstel, want alleen wat gaan rondhangen is ook maar niets. Na een tussenstop bij het huisje van haar en haar vriend zetten we te voet onze toch verder richting het centrum.

Eerste stophalte was de Mariaplaats, waar het Conservatorium gelegen is. Ilona toonde me een gezellig binnenhofje dat grenst aan een restje monnikenklooster. Wat verderop zijn we snel stripzaak Whoops binnengesprongen, waar ik mijn “mangajacht” voor Stijn kon verder zetten en Chobits 2 en 4 op de kop heb kunnen tikken. Daarna heeft Ilona me rondgeleid langs enkele leuke plekjes zoals leuke winkeltjes, gezellige café’tjes, een speciaal Italiaans restaurant, mooie straatjes en stukjes Nieuwe Gracht. Ook het Domplein hebben we aangedaan, want ik heb de Utrechtse Dom nog niet van heel dichtbij gezien. Die Dom (staat trouwens voor “Deo Optimo et Maximo” voor wie het wil weten) is trouwens heel bijzonder. Het is niet alleen de grootste kerktoren van Nederland, maar de Domtoren staat los van de Domkerk! Dat komt doordat er in de 17e eeuw een tornado dwars door de kathedraal beukte en het hele schip vernietigd heeft. De resten van het schip waren daarna populair bij de homosexuelen omdat ze er stiekem hun rendez-vous’tjes hielden. Dat leidde later dan weer tot een vervolging van de homoseksuelen omdat de inwoners vanUtrecht het rendez-vous-gedoe niet zo prettig vonden.
En zo weet ik nog wel wat dingen: ik heb mijn culturele kennis over Utrecht ondertussen bijgeschaafd! De geschiedenisles zal ik hier stoppen, want anders leest Stijn niet meer verder, als ie ondertussen al niet afgehaakt is en in volle spanning op het vervolg van zijn Chobits zit te wachten ;-p

We zijn nog snel het VVV-kantoor binnengesprongen, waar ik wat foldertjes heb opgehaald voor het bezoekje van Carolien en Dries, Ilona heeft me nog verteld waar alle musea zich bevinden en daarna heb ik op het Janskerkhof de bus terug gepakt.

Leuk uitstapje