Zo, na het indienen van de thesis ben ik er ook nog in geslaagd om alle drie papers tot een goed einde te brengen. Het zag er even spannend uit, maar de aanhouder wint! Ik heb zelfs nog anderhalve week over voor de deadline van de derde en laatste paper. Toch ben ik hem maar voor de zekerheid vandaag gaan inleveren. Zolang papers niet ingediend zijn, blijf je er immers aan verder werken… En het is natuurlijk altijd fijn om zaken van ‘to do’-lijstjes te schrappen!

Nadeel is dat ik, nu alles ingediend is, een ‘het is gedaan!’-gevoel heb. En dat terwijl ik nog drie examens moet blokken en afleggen…

Want na drie jaar hard labeur is de thesis eindelijk ingediend!
Normaal moest ie vrijdag reeds binnen zijn volgens onze planning, maar aangezien de nieuwe Word Vista draaide op de computers van het copy-center, waren er enkele dingen veranderd, die we vervolgens ter plekke hebben moeten aanpassen.
Ik wist niet dat een thesis laten drukken en inbinden zo stresserend kon zijn… En dan moesten we nog wel negen van die ondingen hebben :-s
Vrijdagnamiddag was het secretariaat al dicht, maar vandaag zijn de vijf exemplaren netjes afgeleverd

Nooit, en dat zweer ik echt, nooit zal ik nog een thesis maken!! Gedaan er mee! Het is genoeg geweest. Niet voor herhaling vatbaar.

Nog één mini-paper en drie examens te gaan…

• Thesis
• Paper over opvoedingsondersteuning aan ouders met een mentale beperking
• Paper over cyberpesten
• Paper over het christelijk opvoedingsproject
• Blok
• Examen Gedragsproblemen
• Examen Beleid
• Examen Gezinspedagogiek

Kan iemand even op de pauzeknop drukken?!

Ik heb vandaag voor de allerlaatste keer een les bijgewoond aan de KUL. De les was een halfuurtje aan de gang toen dit feit me opeens te binnen schoot. Vreemd gevoel was dat… En vreemd gevoel is het nog steeds.
Na zes jaar student-zijn in Leuven, vind ik het moeilijk om mezelf voor te stellen dat ik nooit meer in één van de aula’s hier ga zitten nota’s neerpennen en al dan niet geïnteresseerd naar een prof zit te luisteren. Eigenlijk wel een beetje jammer vind ik dat…

Ik heb dringend een machine nodig om mezelf te klonen. Ik heb namelijk een kloonversie van mezelf nodig om

- papers te schrijven
- een thesis eindeloos aan te passen en na te lezen
- lessen bij te wonen
- mails te beantwoorden

Iemand die zo’n machine heeft?

Ah! De examenrooster is vandaag online verschenen.
Vreselijk vind ik dat. Opeens spat de illusie dat er echt nog wel genoeg tijd is uiteen als een overvolle waterballon die tegen een betonnen muur knalt…

En natuurlijk staan alle drie examens mooi in dezelfde week:
Dinsdag 10/6 – 9u Gedragsproblemen (mondeling)
Donderdag 12/6 – 14u Beleid (schriftelijk)
Zaterdag 14/6 – 13u Gezinspedagogiek (mondeling)

Wel ja, voordeel is wel dat na even op volle toeren gedraaid te hebben, mijn vakantie extra vroeg begint :-p

Ik ga mij alvast nog even omwentelen in volle ontkenning en verder knoeien aan die thesis…

Of hoe een mens in één keer al zijn motivatie kan verliezen…

En ik die dacht dat we er goed voor stonden. Ha! Stonden. Ja inderdaad “stonden”.
Al zoveel tijd en werk ingestopt en dan moet het nog maar eens veranderd worden

Ik ben zonet 3 uur en half gaan observeren in een kinderdagverblijf voor mijn thesis.
En ik vind baby’s en peuters nog steeds geweldig, je zou er zo eens eentje moeten kunnen lenen!

Observeren is eigenlijk redelijk saai als het zo lang moet duren. Je kan je niet voorstellen hoe moeilijk het is -in mijn geval- om zo lang stil te zitten en niet met de kindjes te mogen spelen! (Want dat beïnvloedt de processen en zo hé).

Ik hoop op veel baby’s in mijn vriendenkring, tante lies wil wel babysitten!

Ik was niet van plan om nog verder te gaan studeren na dit jaar, maar de twijfels beginnen nu toch een beetje de kop op te steken. Zo’n specialisatiejaar in autisme of opvoedingsproblemen lijkt wel erg interessant…
Jammer genoeg staat zo’n specialisatiejaar gelijk aan een heel jaar fulltime stage, waardoor je niet betaald wordt zoals de onderzoeksmedewerkers, assistenten of doctoraatstudenten op de faculteit. Ik vrees dat de ouders er niet zo enthiousiast over gaan zijn…

Ik heb alvast een afspraak gemaakt met de begeleidende prof, een vrijblijvend en verkennend gesprekje kan toch geen kwaad, niet?

Toen de prof het vanmiddag had over een telefoonlijn voor crisishulpverlening die best permanent bezet kon zijn, kwam dat best een beetje verwarrend over in de aula
De glimlach op het gezicht van vele studenten deden de prof zelf nadenken over haar niet zo goed gekozen verwoordingen, maar ze ging onverstoord verder.

Op Duracell werkt ze, zeg ik u!! Elke les opnieuw: er is geen stoppen aan, de woordenvloed blijft stromen en van tijdsbewaking is geen sprake… Vermoeiend, zo’n lessen. Heel vermoeiend!