Belle en het Beest

Vandaag heb ik nog een keertje naar Belle en het Beest, samen met de Kleine Zeemeermin en de Leeuwenkoning één van mijn grootste favorieten uit het Disney-gamma, gekeken.
Na 17 jaar (nu ik het hier zo schrijf, is het echt vreemd dat het al zo lang geleden is) is hij misschien niet meer even indrukwekkend als toen ik 7 was, maar ik vind hem nog altijd even mooi
Waar is de tijd dat je minstens een jaar moest uitkijken naar het nieuwste Disney-sprookje, in lekker ouderwets 2D en waaraan jaren werk was voorafgegaan?!

Disney’s vergane glorie heeft misschien ook een beetje te maken met het feit dat er niet veel meer sprookjes en volksverhalen te verfilmen zijn, al vond ik Finding Nemo en Ratatouille ook erg leuk!

Nostalgie

Enkele leerkrachten van de middelbare school terugzien op een filmpje van YouTube is eerst vreemd, maar daarna vooral grappig. Het brengt meteen weer tonnen herinneringen naar boven! Spijtig dat niet alle leerkrachten er aan mee wilden werken, maar degene die er op staan zijn nog geen haar veranderd…
Een mens zou voor de leut nog eens een keertje een dagje “les” willen hebben met de 6e klas

Transformers

Transformers-speelgoed bestaat al langer, maar nu met de film is er (natuurlijk) opnieuw speelgoed uitgebracht. Onder het motto “Transformers zijn cool!” heeft Stijn zich nieuw speelgoed aangeschaft en zijn collectie aangevuld:

Barricade & Bumblebee

Yippee ki yay motherfucker en oud jeugdsentiment

Stijn en ik keken al een tijdje uit naar de verfilming van Transformers, een tekenfilmserie die we allebei volgden in onze jonge jaren
Toen we hoorden dat Transformers al in avant-première in Kinepolis Hasselt te zien was, besloten we dan ook meteen om hem te gaan kijken. Jammer genoeg speelde hij die avond niet, dus zijn we naar Die Hard 4.0 gaan kijken. Die Hard zou natuurlijk geen Die Hard zijn zonder een grote portie actie en een verhaallijn waarin het John McClane niet makkelijk wordt gemaakt
Gewoonlijk ben ik niet zo te vinden voor sequels, maar deze vond ik wel goed. Zelfs één van de betere actiefilms die ik de laatste jaren in de cinema heb gezien.

Nadat we een oude klasgenoot van Stijn (en tevens onze Kinepolisinfiltrant) tegengekomen waren in Hasselt, wisten we dat Transformers opnieuw zou spelen op woensdagavond. Stijn had geen zin om te wachten tot eind juli en we zijn woensdag dan maar voor de tweede keer op 3 dagen tijd naar de Kinepolis getrokken. Dit keer hadden we meer geluk
Al is Transformers – Generation One de beste reeks uit het Transformers-gamma, toch hebben ze ervoor gekozen om in de film ook enkele figuren uit de spin-offs te halen. Meest bekende hiervan is Scorponok, die voor mooie actie in de woestijn zorgt
Ik vond de film leuk, al mocht het verhaal wel wat meer vaart hebben. In de eerste helft kon er zeker en vast een heleboel geknipt worden dat totaal onrelevant was. De Autobots kwamen hierin gelukkig al in beeld, maar het duurde toch even voordat de strijd tussen Optimus Prime en Megatron op gang kwam en dat is toch net de clue uit de reeks? Wel leuk was dat Bumblebee naast de mensen de hoofdrol speelde! Bumblebee was altijd mijn favoriet Al is het wel heel jammer dat hij in de film geen gele Beetle maar een sportieve Camaro is. Die Amerikanen hebben eigenlijk zo goed als alle Autobots en Decepticons veranderd in Amerikaanse wagens…
En natuurlijk: het einde bood een mooie uitweg voor een sequel. Volgende zomer Transformers 2?
Toch, aan alle fans: zeker niet te missen!

De Efteling

Al van tijdens de examens had ik het idee om deze zomer nog eens naar de Efteling te gaan. Het is al minstens een jaar of 13 geleden dat ik er nog geweest was, dus hoog tijd om nog eens terug te gaan! Stijn was er eerst niet zo enthousiast over (Efteling = kinderen en sprookjes en nog meer van die dingen die niet cool zijn), maar na wat voorbereidend gezeur van mijn kant draaide hij bij en wilde toch een bezoekje aan Kaatsheuvel gaan brengen.
In de eerste week van juli strooide het weer behoorlijk wat roet in het eten, waardoor onze Efteling-plannen noodgedwongen opgeborgen moesten worden. Maar vorige week had Stijn nog een weekje verlof en waren de weergoden ons gunstiger gezind, dus besloten we maandagavond om het er dinsdag op te wagen.

Ons dagje Efteling was heel erg geslaagd! We hebben heel mooi weer gehad: warm, maar niet heet en vooral droog. Het was ook niet razend druk in het park, waardoor we nergens lang moesten wachten en de lege rijen zo voorbij konden lopen. Het langste waar we moesten wachten was ongeveer 25 minuutjes aan De Vliegende Hollander, de laatste nieuwe attractie die het park rijk is. We hebben trouwens overal op de eerste rij gezeten, op de Python na, want een achtbaan is niet leuk op de eerste rij, de achterkant heeft meer effect!
Het enige minpuntje van de dag: we hadden allebei in het begin een natte broek overgehouden aan de Piraña en met een natte kont rond lopen was soms toch een beetje fris

Zie Picasa voor meer foto’s

Met Hollebolle Gijs

Stijn zou niet in het Land van Laaf kunnen wonen

Lange Jan

Op een paddestoel in het Sprookjesbos

Gedaaaan!!!

En om de examenperiode in stijl af te sluiten…

Recht uit de oude doos: het leukste einde ooit!

Breuken

Gisteren kreeg ik een paniekerig telefoontje van mijn mama, die als opvoedster werkt. Wat bleek? Er was helemaal niets ernstig gebeurd of zo, maar er waren enkele kindjes die verschillende oefeningen over breuken als huiswerk meegekregen hadden.

Vroeger toen ik in het Secundair zat, ging ik regelmatig op haar werk de kindjes helpen met hun huiswerk. Vooral breuken en verzamelingenleer zorgden toen voor vele moeilijkheden en blijkbaar is dat – tot grote “ergernis” van mijn mama – nog steeds niet veranderd…
Sinds ik in Leuven op kot zit, ben ik de kindjes niet meer kunnen gaan helpen met hun huiswerk, maar mama heeft ondertussen wel geleerd hoe het precies zit

Tot gisteren dus… De opgave waarin een breuk gedeeld moest worden door een geheel getal, zorgde weer voor vele kopzorgen. Nu wist mama wel de oplossing, maar de uitleg met de taartstukjes deden het niet zo goed bij de kindjes. Dan maar een “extra hulplijn” inschakelen, moeten ze daar gedacht hebben.
Mooi stap voor stap heb ik uitgelegd hoe je dat ook al weer moest doen. Van het geheel getal een breuk over één maken, dan omdraaien en de breuken met elkaar vermenigvuldigen en indien nodig nog vereenvoudigen. Daarna nog enkele oefeningen stap voor stap mee opgelost en ze waren weer vertrokken.

Soms mis ik dat wel, dat huiswerk gaan maken met de kindjes. Op Torres heb ik wel een paar keer een kindje van doctoraatstudenten uit het buitenland met haar huiswerk geholpen, maar eigenlijk was dat meer helpen met het leren van Nederlands.
Welja, nu snel weer achter de boeken kruipen en volgend jaar op stage zal ik wel weer meer omgang met de kindjes zelf hebben, in plaats van al die saaie theorie…

En dan nu terug naar de “wondere wereld van de dyslexie”…