Aangezien ik wel fan ben van de donkere films van Tim Burton, zijn Stijn en ik naar Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street gaan kijken. Sweeney Todd is een verfilming van een musical en traditiegetrouw wordt de hoofdrol van deze Tim Burton-film door Johnny Depp gespeeld.

In de film wordt het verhaal verteld van Benjamin Barker, die onterecht wordt veroordeeld door de machtige Judge Turpin, zodat deze Benjamin’s vrouw kan verleiden. Wanneer Benjamin jaren later als Sweeney Todd terugkeert naar Londen, komt hij te weten dat zijn vrouw gestorven is en dat hun dochter geadopteerd is door Judge Turpin. Sweeney Todd neemt opnieuw zijn intrek in zijn voormalige barbershop en zint op wraak…

Zoals ik al eerder zei, is dit een verfilmde musical. Sommigen vinden dit een meerwaarde, anderen vinden dit net nadelig voor de film. Ik denk dat ik tot de laatste groep behoor. De liedjes zijn het begin wel leuk, maar beginnen na een tijdje te vervelen en maken het verhaal nogal langdradig. Het midden van de film vond ik zelfs doodgewoon saai en ik had meermaals de neiging om op de “fastforward”-button te gaan drukken, die er jammergenoeg niet was…
Johnny Depp kan wel zingen, maar Helena Bonham Carter heeft een beperkter stembereik, wat wel past bij de film. Ik vond het wel grappig om Alan Rickman te horen zingen, terwijl ik ondertussen stiekem aan zijn personage Severus Snape uit Harry Potter dacht
Het decor van het oude vieze Londen, de costuums en de donkere sfeer vond ik fantastisch, maar het nepbloed dat veelvuldig in het rond spoot (letterlijk) mocht wat minder.

Sweeney Todd is een typische “love it or hate it”-film. Naar mijn mening is het zeker niet een van de betere Tim Burton-films, ik kijk al uit naar zijn verfilming van Alice in Wonderland!

Vorige week had Stijn enkele dagen vrij. We zijn af en toe de deur uitgeweest voor wat uitstapjes te maken, maar we hebben vooral van de vakantiedagen geprofiteerd om films te kijken:

*Sneakpreview Kinepolis: Juno
Juno is een film die kans maakt op verschillende oscars, waaronder die van beste film en beste actrice.
Juno is een 16-jarig meisje met een nogal “aparte” persoonlijkheid. Zo krijgt ze het idee om haar eerste keer met haar beste vriend te laten doorgaan, waarna ze meteen zwanger raakt. Met deze zwangerschap begint de film en is de rode draad doorheen de hele film. Juno moet beslissen of ze met de zwangerscap doorgaat of niet en of ze het kind zal houden.
Hoewel het eigenlijk om een drama-film gaat, is de film echt wel grappig. Het verhaal en de screenplay zijn heerlijk eenvoudig, met droge humor en aparte filmmuziek, wat de film een bijzonder tintje meegeeft. Ik denk niet dat hij de Oscar gaat winnen voor beste film, maar het is zeker en vast een echte aanrader!

*Alien en Aliens
Deze films hebben niet veel uitleg nodig. Horror en Science Fiction op z’n best, nog voor alle domme uitmelkerijen en Alien vs Predator-gedoe, meer moet dat niet zijn.

*Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring
De hele extended edition van 3 uur en 20 minuten uitgekeken! Lord of the Rings blijft een trilogie die Stijn en ik elk jaar helemaal opnieuw bekijken. Deel 2 en 3 zullen snel volgen.

*Claymore
Claymore is een animereeks die bestaat uit 26 episodes en is terug te vinden in het fantasy, actie en drama genre. Claymores zijn half mens en half youma en gaan op zoek naar de mens-etende youma-monsters om deze uit te roeien. Ook al wordt er veel gevochten in de serie, toch zit er een goede verhaallijn achter! “Girl Power” op en top!

Na talloze verfilmingen van (kinder)boeken is het nu de beurt aan Spiderwick!
Elfjes, trollen, goblins en een heuse ogre! Meer moet dat niet zijn in het fantasy-genre

Vanaf maart in de zalen!

http://www.spiderwickchronicles.com

Vandaag heb ik nog een keertje naar Belle en het Beest, samen met de Kleine Zeemeermin en de Leeuwenkoning één van mijn grootste favorieten uit het Disney-gamma, gekeken.
Na 17 jaar (nu ik het hier zo schrijf, is het echt vreemd dat het al zo lang geleden is) is hij misschien niet meer even indrukwekkend als toen ik 7 was, maar ik vind hem nog altijd even mooi
Waar is de tijd dat je minstens een jaar moest uitkijken naar het nieuwste Disney-sprookje, in lekker ouderwets 2D en waaraan jaren werk was voorafgegaan?!

Disney’s vergane glorie heeft misschien ook een beetje te maken met het feit dat er niet veel meer sprookjes en volksverhalen te verfilmen zijn, al vond ik Finding Nemo en Ratatouille ook erg leuk!

Wat als een superdrukke week vol stress begonnen is, is vrijdag geëindigd in een leuke dag.
Omdat de stage bijna afgelopen is, werd het dringend tijd om mijn stagerapport af te ronden. Daarmee samenhangend moesten ook mijn onderzoeksverslagen in orde zijn. Dat was niet zo evident omdat de psychologe/orthopedagoge die het moet nakijken, er enkel op vrijdag is en dat was toevallig ook de vooropgestelde deadline… Dat bracht een heleboel heen en weer-gemail met zich mee en nog veel meer stress. De hele week heb ik van ’s ochtends tot ’s avonds verslagen geschreven, gelezen en aangepast- naast het andere werk dat ik dagelijks moet doen natuurlijk. Op zich valt dat nog wel mee, maar als je dan op school ofwel van het netwerk wordt gegooid, ofwel een niet-meewerkende laptop hebt, geeft dat enkele problemen… Je kan dan immers niet meer aan je bestanden die op de server van de school staan. Als dan ook nog eens de server het een aantal keer laat afweten, wordt je helemaal gek…

Maar na veel gestress, gevloek en gegrommel is het allemaal wel in orde gekomen. Het heeft wat inspanningen gekost, maar Liesjes laten het niet snel afweten

Vrijdagochtend ben ik wel met hele kleine oogjes opgestaan na het late avondwerk. Maar de vele
lieve smsjes maakten dat snel goed. Toen ik op school aankwam, kwamen er meteen enkele kinderen me om mijn nek gevlogen om toch maar zeker de eerste te zijn om me te feliciteren. Ik heb de hele dag verjaardagsfelicitaties in ontvangst mogen nemen en in de namiddag heeft de D-groep voor me gezongen, heb ik tekeningen van de kinderen en een cadeautje van de juf gekregen. Tussendoor heb ik nog wat overlegmomenten gehad, met enkele kinderen gelezen, mijn stagerapport en verslagen voor de bijlagen afgerond en heel de boel doorgemaild naar mijn prof en afgeprint voor mijn begeleider.

Om 15u heb ik de bus genomen richting Utrecht Centraal Station, een uur gewacht in Rotterdam Centraal, een poosje staan wachten op het verkeerde perron in Antwerpen Centraal en net op tijd de juiste trein naar Diest genomen.

In Diest stond mama me al op te wachten en stond er thuis een petit-beurre-taart voor me klaar, inclusief kaarsjes :-p Stijn kwam ook al gauw thuis aan en toen was het tijd voor cadeautjes! Stijn heeft me de hele week in spanning gehouden met de volgende tips:
*wolkjes
*plezant
*iets wat hij ook wel wil hebben
*draagbaar
Ik had er echt geen idee van. Het is de eerste keer dat ik mijn verjaardagscadeau van hem niet heb kunnen raden. Groot was dan ook de verrassing toen er opeens een Canon Powershot G9 uit de verpakking tevoorschijn kwam! Een übercool fototoestel met 12,1 megapixels en 6x optische zoom. Verder heb ik nog 2 volumes van Fullmetal Alchemist, een sleutelhanger, een T-shirt, chinese keukenspulletjes en aziatische bordjes met eetstokjes gekregen van het thuisfront. Ik ben dus weer verwend

Zaterdag zijn Stijn en ik naar Hasselt gegaan om wat te winkelen en mijn verjaardag verder te vieren. We zijn naar één van onze favoriete adresjes getrokken en hebben in Het Magazijn de lekkere ‘Penne met wokgroenten en parmesaan’ besteld.
Daarna zijn we naar Kinepolis gegaan, waar we naar National Treasure 2 zijn gaan kijken.

De stressvolle stageweek is dus lekker geëindigd met een fijn verjaardagsweekend

Iedereen nog eens bedankt voor de leuke kaartjes, mailtjes, smsjes en cadeautjes!!

In de VS is Will Smith’s laatste film een megagrote hit. Ik snap eigenlijk niet waarom… Mischien heeft het er mee te maken dat ik het idee had dat alle mensen echt morsdood waren en dat Will Smith gewoon in een lege stad rondliep.

In I am Legend wordt verteld hoe Robert Neville de laatste man op aarde is, die immuun is voor een virus dat gecreëerd werd door de mens. Enkele jaren voordien dacht men met dit virus de remedie tegen kanker gevonden te hebben. Men bleek het serieus bij het verkeerde eind te hebben, want mensen die er mee behandeld werden, kregen een soort hondsdolheid die vervolgens leidde tot het veranderen in een zombie-achtig wezen dat niet tegen zonlicht kan en de overlevende mensen opeet. Robert Neville probeert in New York een remedie te vinden tegen het virus, zodat hij de mensheid kan redden.

Het eerste deel van de film vond ik wel goed. Het was goed opgebouwd, er kwamen enkele mooie scènes in en Will Smith slaagt er in om geheel alleen de hele film te dragen. Want geef toe, zo in je eentje moeten acteren is toch niet simpel. De hond die hem daarbij vergezelt, speelt ook wel leuk. Een waar natuurtalent heb ik gelezen in de krant.
De tweede helft vond ik niet meer dan een opgewaardeerde zombiefilm. Hier zitten een paar vreemde feiten in die ik niet logisch vond op basis van wat er eerst werd verteld. Ik ben wel enkele keren echt opgeschrokken en dat is al wel een tijdje geleden.

Carolien vertelde al dat de film eigenlijk een verfilming van een boek is. Als ik dat eerder had geweten, was ik zeker met een andere ingesteldheid gaan kijken. Als je weet dat het oorspronkelijke verhaal over vampieren gaat, ga je al sneller een “zombiefilm” verwachten.

Een echte aanrader vind ik het niet, maar het is wel een hele verrassing om zo’n stil en leeg New York te aanschouwen!

De laatste Disneyfilms hebben me, op Finding Nemo na, niet meer naar de filmzaal kunnen lokken, maar Ratatouille zag er wel leuk uit. Vrijdagavond zijn Stijn en ik dan ook naar de Kinepolis getrokken om het avontuur van het ratje te aanschouwen.

Net in de zaal aangekomen, had Stijn al snel twee bekende gezichten gespot, maar zij hadden ons niet gezien :-p Omdat Gwendoline druk in de weer was met haar gsm, had ik haar een smsje gestuurd met “Piep! Kijk eens links achter u! ” en pas toen hadden ze het door (onze subtiele aandachttrekkers hielpen niet). Omdat Kinepolis nu vaste plaatsen op het ticket geeft, konden wij niet naast hun gaan zitten, maar voor ons waren de zitjes blijkbaar niet verkocht, dus konden zij voor ons komen zitten. Hadden we het geweten, dan hadden we Ina en Roeland ook gevraagd voor de film. Arme Roeland, hij wil zo graag een filmgroepje hebben en nu zat de helft er al

De film zelf was verrassend leuk, ik had hem niet zo goed verwacht. Bij momenten twijfel je zelfs of het nu echt of getekend is, zo sterk is hij! Ook Stijn vond hem leuk en die is meestal niet zo voor tekenfilms te vinden. Het verhaal zit ook goed in elkaar. Om het met Stijn zijn woorden te zeggen: “ook al is het helemaal niet realistisch, toch is het zo weergegeven dat het verhaal heel aannemelijk is”. Natuurlijk kan ook de traditiegetrouwe moraal niet ontbreken, anders zou het geen Disneyfilm zijn…

Een dikke aanrader dus! Al vraag ik me wel af of Ratatouille opnieuw een hype met tragische gevolgen gaat ontketenen… Hopelijk kunnen ouders deze keer “neen” zeggen als zoon- of dochterlief voor een ratje als huisdier gaan smeken, zodat de asielen en dierenopvangcentra nu niet overspoeld zullen worden met ratjes in plaats van dalmatiërs (ratjes zullen toch niet Nemo-gewijs doorgespoeld worden?).

Na lang genoeg wachten zijn we zondagavond in Kinepolis Hasselt naar Harry Potter’s vijfde avontuur gaan kijken. De zaal zat gelukkig niet al te vol, dus konden we al zonder ergernissen de film volgen.
De film zelf vond ik toch vrij donker, wat opnieuw bewijst dat Rowling sinds de derde Potter steeds minder voor kinderen schrijft, maar op een veel ruimer publiek mikt. In Australië was de film zelfs KNT bevonden, maar dat is ook weer overdreven.
Persoonlijk vind ik deze vijfde de mindere in de rij tot nu toe. Het verhaal was nogal moeilijk te volgen, sprong van de ene locatie naar de andere en er zaten misschien wat te veel nieuwe personages in. Waarschijnlijk zal het feit dat ik de boek niet gelezen heb er wel voor iets tussen zitten. Stijn vond het in ieder geval ook verwarrend en ik heb hem zelfs tijdens de film soms iets moeten verduidelijken omdat hij het niet meer kon volgen (en dat valt zelden voor).
Geen dikke aanrader, maar ik ben wel benieuwd naar nummer 6.

Dat er een groep Amerikaanse fundamentalisten bestaat die een ‘leger van God’ willen oprichten om zo via de conservatieven alle belangrijke politieke posten in te vullen met ‘goede christenen’, dat is nog te “begrijpen” *kuch*. Overal heb je wel een groepje fundamentalisten. Maar dat ze dat willen bewerkstelligen via kinderen, dat is er toch over.
Kinderen verbieden om Harry Potter te lezen is toch overdreven? (“In het Oude Testament zou Harry Potter ter dood veroordeeld worden omdat hij een tovenaar is!”) Maar daar blijft het nog niet bij. Nee nee, er wordt een heus ‘Jesus Camp’ georganiseerd waar kinderen ingedrild worden hoe goede christenen te zijn. Men indoctrineert ze volledig en gaat vervolgens bijvoorbeeld in de stad protesteren tegen abortus. En dan vindt de VS het fundamentalisme in het Oosten gevaarlijk?

Pedagogisch onverantwoord noemt men zo’n dingen!

In de VS is er een documentaire gemaakt om het thema meer aandacht te geven, waarschijnlijk wordt deze in September uitgebracht in België.

Transformers-speelgoed bestaat al langer, maar nu met de film is er (natuurlijk) opnieuw speelgoed uitgebracht. Onder het motto “Transformers zijn cool!” heeft Stijn zich nieuw speelgoed aangeschaft en zijn collectie aangevuld:

Barricade & Bumblebee