Lang leve het openbaar vervoer!

Het nieuwe jaar is alweer 7 dagen bezig, maar de eerste werkweek heeft tijdens zijn eerste 2 dagen al voor meer dan genoeg ergernissen gezorgd…
Maandag zorgde het mooie sneeuwtapijt roet in het eten door het verkeer helemaal vierkant te laten draaien. Na een uur verkleumd in de koude gestaan te hebben voor een bus die nog steeds niet opdaagde, leverde een telefoontje naar de infolijn niet veel op. “We hebben bussen teruggeroepen, maar weten niet welke bussen er nog rijden. De bussen die nog rijden hebben minstens een uur vertraging.” Lang leve de infolijn! Zover waren we ondertussen zelf wel… Mijn vriendje besloot dat een uur in de sneeuw meer dan genoeg was en trotseerde de sneeuw om mij een half uur later op te pikken en eigenhandig per auto naar Hasselt te brengen. De file op de weg zorgde ervoor dat we een uur later eindelijk ter plekke aankwamen en ik 2 uur te laat aan de slag kon gaan op het werk. De weg richting huis was ondertussen open en filevrij, waardoor hij op een kwartiertje weer thuis was.

Dinsdag zorgde hetzelfde koude weer met gladde wegen opnieuw voor vertragingen met het openbaar vervoer, waardoor ik te laat kwam op het werk in Leuven. De stoepen daar zijn nog steeds even erg in de winter als andere jaren: niemand komt er op het idee om ook de stoepen sneeuwvrij te maken, waardoor je regelmatig voetgangers onderuit ziet gaan.
’s Avonds werd het nog beter toen een hoogspanningslijn het begaf in Leuven en er een auto in de buurt van Zichem tussen de slagbomen zigzagde, waardoor een botsing met een trein onvermijdelijk was…
Er reden in Leuven slechts drie treinen, waarvan er gelukkig eentje richting Aarschot spoorde. Aarschot is al dichterbij Diest, dus vandaar kon ik desnoods nog de bus nemen. Vooraleer we in Aarschot aankwamen, verstreek er een zee van tijd. Bussen werden afgeschaft en de weinige die wel reden, hadden minstens een uur vertraging. Toch wachten op een trein richting Hasselt dus, die echter uitbleef… Om het verhaal kort te maken: het personeel van Aarschot mag dringend leren lezen en communiceren, maar uiteindelijk zijn we na vele uren wachten thuis geraakt, mét de trein.

Het is altijd een beetje reizen met de trein, maar dat hoeft echt niet zo lang te duren…

Toch ook fijn nieuws: tijdens het wachten in een overvol station in Aarschot liep ik een vroegere vriendin van het middelbaar tegen het lijf. Het was al enkele jaren geleden dat ik mijn naamgenootje nog gezien en gesproken had, dus het lange wachten in de koude werd verlicht met een geweldige waterval aan verhalen om bij te praten!

To do

• Thesis
• Paper over opvoedingsondersteuning aan ouders met een mentale beperking
• Paper over cyberpesten
• Paper over het christelijk opvoedingsproject
• Blok
• Examen Gedragsproblemen
• Examen Beleid
• Examen Gezinspedagogiek

Kan iemand even op de pauzeknop drukken?!

Boe!!

Boe! @ Windows Vista!!

En nog meer boeeee!!! @ nieuwe MS Office!!
Overal x-jes achter zetten zodat je nul documenten kan openen op je eigen computer… Boee!!

Leve Open Office! Alleen jammer dat de anderen er niet mee werken

Kleurrijk

Mijn computer en beeldscherm zijn het aan het begeven…
De computer is het laatste jaar pokketraag, beslist al eens om gewoon uit te vallen met al dan niet bijbehorend blauw scherm en sinds enkele maanden begint ook mijn scherm kuren te krijgen.

Eerst werd mijn scherm zo nu en dan geel. Wat later werd dat eentonige geel afgewisseld door allerlei schakeringen van geel en nu springt het scherm af en toe opeens van normaal naar een lichtpaarse tint.

Kleurrijk is het wel, om zo aan je thesis werken.

Gvd!!!!

Staat ge net uw tanden te poetsen om slapen te gaan, gaat dat brandalarm af!
Toen ik mijn kotgenoot naast mij luidop hoorde vloeken en haar de gang op hoorde stormen, trok ik toch maar even mijn deur open. Met een mond vol tandpasta over de hoge tonen heen schreeuwen was waarschijnlijk geen zicht, maar het bleek dus geen brandoefening te zijn, want zij is residente en die weten dat. Toen we net omgekleed waren -het regende verdorie- en naar buiten wilden gaan, stopte het lawaai. Dan maar terug de kamer in.
En nog geen 2 minuten later, inderdaad, weeral piiiieeeeep! Dan toch maar jas gepakt en naar buiten gegaan tot het zou stoppen.

Wat blijkt?
Het alarm is kapot! Ja, kapot! De technische dienst is verwittigd, maar kon niet meteen komen…
Dat gaat nog een fijne nacht worden als dat alarm besluit weer af te gaan *rolt met ogen*

Niet grappig

Vannacht is de rolstoel van een kennis gestolen in de Albatros in Leuven.
Als zoiets gedaan werd voor de grap door enkele studenten, vind ik het toch schandalig. Dat er fietsen gestolen of op onmogelijke plaatsen “verstopt” worden, is niet leuk, maar een dure rolstoel stelen kan toch niet? Ik hoop voor haar dat de rolstoel snel teruggevonden wordt…

Update: Rolstoel is teruggevonden!

2007…

…wat een jaar.

Bomma gestorven in april, tante line in het ziekenhuis in september, mama een zware operatie in oktober, tante line gecremeerd in november en nu vandaag het bedrijf waar papa werkt failliet.

Laat 2008 wat vrolijker nieuws in petto hebben…

De trein

Vrijdagavond heb ik het record verbroken: maar liefst 5,5 uur onderweg voordat ik effectief thuis was! Trein in Rotterdam had eerst vertraging, daarna nog extra vertraging en werd uiteindelijk gewoon fijn geannuleerd.

Gevolg: de mensen die anders verspreid zijn over 2 tijdstippen, moesten allemaal op dezelfde vertraagde internationale trein van Amsterdam naar Brussel.
Eerst wilde de trein in Rotterdam niet vertrekken omdat er nog veel mensen op het perron stonden en kwamen de conducteurs maar liefst 3 keer voorbij de trein gelopen, terwijl ze op de raampjes klopten en duidelijk maakten dat iedereen moest doorschuiven. Ondertussen riep een andere tot 3 keer toe geïrriteerd door de luidsprekers dat de trein niet zou vertrekken indien er niet goed werd doorgeschoven. Dat had dan weer het gevolg dat mensen boos werden; men kon moeilijk in elkaars nek gaan zitten…

Een half uur later werd er opnieuw een boodschap door de luidsprekers geknald: “Beste mensen, de trein zit te vol, zo kunnen we niet vertrekken. Reizigers die naar Dordrecht en Roosendaal willen sporen, gelieve de nationale treinen te nemen zodat de mensen die naar België willen op de trein kunnen blijven zitten.”

Nu hadden ze echter eerst de trein zo vol gestouwd, dat de mensen die wel wilden uitstappen, er gewoonweg niet meer uit konden! Ik weet niet waar er uiteindelijk mensen (letterlijk) uitgekropen zijn, maar een kwartiertje later zijn ze dan toch eindelijk vertrokken…

Door die enorme vertraging liep ik in Antwerpen natuurlijk zowel de trein naar Diest als naar Aarschot mis… Omdat ik absoluut geen zin had in nog een extra uur de koude te trotseren, ben ik dan maar op de eerste trein gestapt die naar een stad in gekende “thuisomgeving” reed. En zo kwamen we nog een keertje in het -nog steeds onafgewerkte- station van Leuven terecht

Bizar

Vannacht schrok ik plotseling wakker van een harde knal die verdacht dichtbij klonk. Halfslapend voelde ik iets vreemd in mijn bed. Blijkbaar was het latje waarmee de gordijnen in mijn kamer ophangen van de muur gedonderd en keek ik gewoon recht naar buiten. Nog steeds halfslapend kroop ik -met lat en gordijnen- naar de rand van het bed en rekte ik me helemaal uit om de rail weer terug te hangen. Dat bleek niet echt te lukken, maar aangezien er niets anders voor de ruit hangt, wilde ik hem toch graag terug op de oorspronkelijke plaats. Na nog een aantal pogingen bleek het railtje toch iets of wat in positie te blijven en kroop ik weer ver onder mijn dekbed.

’s Ochtends had ik helemaal niet meer gedacht aan het voorval en ben ik gewoon uit mijn kamer vertrokken met de gordijnen dicht. Later op de dag moest ik opeens denken aan iets vreemd dat ik heb gedroomd vannacht. Toen begon ik te twijfelen. Het was toch niet echt gebeurd? Want waarom zouden mijn gordijnen nu plotseling met rail en al naar beneden recht mijn bed in duikelen?

Toen ik daarnet terug op mijn kamer kwam, ging ik het zaakje toch eens van dichtbij bekijken. En inderdaad: mijn gordijnen hangen gewoon omhoog, maar het latje waaraan ze bevestigd zijn, hangt wankelig op de grens van het evenwicht. Blijkbaar heb ik het dus toch niet gedroomd. Benieuwd of het vannacht weer naar beneden stuikt…

Lang leve de immer bereikbare klusjesmannen van Torres!

Bureaucratie… Argh!

Omdat ik me nog moest laten registreren bij de Dienst Burgerzaken hier in Utrecht, besloot ik dat vandaag maar even snel na de stage te gaan doen. Op donderdag is hier in Nederland alles later open en ook het stadhuis doet daar aan mee, door zijn deuren niet om 17u te sluiten, maar pas om 21u. Ideaal voor mij, want anders haal ik het niet.

Ik dus na de stage afgestapt aan het station en met mijn megastadsplan en beschrijving in de hand op zoek naar de locatie, want de Dienst Burgerzaken bevindt zich niet in het stadhuis zelf, maar in het vroegere AZU (= “Academisch Ziekenhuis Utrecht” voor degenen die het wilden weten).

Aangekomen aan het centrum, moest ik me eerst aan de receptie in de inkomhal laten registreren. Want zonder registratiebonnetje, geen bediening aan het loket. Na even aanschuiven vroeg de vriendelijke man achter de balie waarvoor ik precies kwam. Ik mijn uitleg gedaan, vraagt ie ongelovig “woont u dan in het buitenland?”. Nog een keertje uitleg later en nog eens gezegd dat ik uit België kom, kreeg ik eindelijk mijn registratiebonnetje. Ik werd vriendelijk verzocht plaats te nemen op de eerste verdieping. Dus ik het gelijksvloers afgelopen, de trap naar de eerste verdieping genomen en daar een bankje uitgezocht. Nu is het zo, dat het eerste verdiep daar in het gebouw een ‘open’ verdiep is. Dus je ziet en hoort ook alles wat er beneden gebeurt. Bij elk biepsignaal moest je dus goed afzoeken of het nu een biep was voor beneden, of een biep voor boven. Daarnaast moest je ook nog een keertje kijken of het biepje wel voor jouw dienst was, want op het bonnetje stond een letter en een nummer en dat telde allemaal door elkaar op. Best wel een beetje verwarrend voor iemand die er nog nooit geweest was.

Boven waren er 30 loketten en er zat niet zoveel volk voor me, dus ik dacht dat het wel vooruit zou gaan. Ok, dat was dus fout gedacht… Ik zat er al een half uur te wachten en er waren al zelfs mensen aan de beurt geweest, die pas na mij waren aangekomen! Ik begon dus nogal ongeduldig te worden, waarschijnlijk ook door het feit dat ik honger begon te krijgen…
Nog wat later biepte het ding eindelijk voor mij! Ik had alles al klaar gelegd, dus ik dacht dat het wel snel gefikst zou zijn. Ik heb inderdaad niet lang aan het loket gezeten… Blijkbaar moet ik nu opeens wachten met registreren totdat de officiële registratiedag op de universiteit zelf achter de rug is! Dat hadden ze me wel eerder mogen laten weten… Ik wist wel dat er zoiets ging georganiseerd worden, maar ik kan er niet naartoe omdat ik stage heb en niet tijdens de uren langs kan gaan. Op het internet had ik trouwens alleen maar gelezen dat buitenlandse studenten zich bij Burgerzaken moeten laten registreren, dan konden ze toch nog een zinnetje extra plaatsen met de boodschap dat je moet wachten tot na de registratiedag.

Ik ben nu dus overal geregistreerd, behalve dan waar ik geregistreerd moet zijn. Wat een tijdverspilling…