Grote opluchting bij Stijn en de rest van mijn omgeving: 2 weken geleden ben ik tijdens een impulsief moment na het werk me gaan inschrijven bij de rijschool.
Morgen mijn eerste rijles van een rasechte rij-instructeur. Het weerbericht belooft alvast een “gezellig” weertje…
Archief voor januari 2009
Bij het ophalen van mijn C4 – reeds de derde op dezelfde plaats waar ik vervangingen doe – moesten de mensen van de administratie geweldig lachen met mijn opmerking:
“Wie verzamelt er nu nog stickers of postzegels tegenwoordig? Geef mij maar C4’s!”
Op hun vraag of ik mijn kamer er ondertussen nog niet mee kan behangen, moest ik echter negatief antwoorden… Gelukkig mag ik van hen nog even blijven om mijn collectie verder aan te vullen 
Vorige week op de trein naar Leuven en op de trein naar Brussel belandde ik helemaal tussenin de massa blokkende studenten. Ook vandaag richting Leuven was het weer zo ver… Ik kreeg er spontaan zelf zenuwen van!
Zeker toen bleek dat schuin voor mij een groepje eerstejaars psychologiestudentes statistiek zaten te blokken en over de prof bezig waren, borrelden alle stress en frustraties weer naar boven. Wat was ik blij toen ik in Leuven kon uitstappen en gewoon rustig richting werk kon wandelen in plaats van 3 à 4 uur achter een examen statistiek te zwoegen!
Vandaag is Harry, mijn kleine kater, omgebouwd tot een kleine eunuch. Een kater in wording en krolse kattin in huis zorgen immers voor de nodige spanningen, waardoor beide beestjes vanochtend bij de dierenarts zijn beland voor de nodige ingreepjes.
Bij het ophalen vanavond was Harry helemaal zijn spontane zelf. Blijkbaar was hij niet zo onder de indruk van zijn operatie. Pixie was een ander verhaal. Zij is nu nog steeds onder de indruk en waggelt van de ene hoek naar de andere. De verdoving heeft duidelijk een zwaarder effect gehad op haar. Eigenlijk best wel een beetje zielig voor de poes, want ze heeft toch wel pijn. Maar er zullen in ieder geval geen kleine poesjes of katertjes gaan bijkomen!
Morgen opnieuw naar de dokter, want Harry moet nu gaan beginnen met zijn astma-pilletjes…
Gisteren heb ik mijn 25 winters gevierd. In de namiddag zijn Stijn en ik naar het Schulensmeer gegaan om nog even te genieten van het mooie winterlandschap. Deze keer konden we niet alleen rond het meer lopen, we konden er ook over lopen!
Het was er sneeuwpret à volonté: kinderen op de slee werden volop verder getrokken door ijverige mama’s en papa’s en soms leende papa/mama de slee van zoon- of dochterlief om ook zelf een keertje een schuiver te maken. Je moest af en toe opletten niet omver gesleed te worden
Het is al héél erg lang geleden dat ik zelf nog op een slee gezeten heb en ik moet eerlijk toegeven dat de sneeuwkriebels lustig begonnen op te borrelen, maar ik heb me netjes ingehouden en geen slee gestolen van onschuldige kindjes 
’s Avonds had Stijn gereserveerd in Blue Olive om een pasta te gaan eten. Dat had hij mij althans zo gezegd… Toen we in Hasselt aankwamen en we voor het restaurant stonden, besloot hij geheel op zijn eigenwijze manier dat hij er geen zin meer in had. Helemaal verbouwereerd keerde ik met hem terug ‘autowaarts’, totdat hij opeens een zijstraatje insloeg. En niet zo maar een zijstraatje! Stijn bleek gereserveerd te hebben in Exquisa, waarvoor hij naar Stephie gebeld had om te zeggen dat zijn vriendin jarig was en hij dat echt wel heel graag in Exquisa wilde vieren…
En zo belandden we in een chique, trendy en gezellig restaurant waar ‘mijn pasta’ plots een viergangenmenu met aangepaste wijnen werd! (Aangepaste wijnen en verjaardagen vormen trouwens een ultracombinatie die leidt tot gibberende Liesjes, die op zich verder leiden tot groot jolijt bij Stijntjes.)
Het was een gezellige en leuke dag met een mooie afsluiter. Stijn was helemaal geslaagd in zijn verassing!
Het nieuwe jaar is alweer 7 dagen bezig, maar de eerste werkweek heeft tijdens zijn eerste 2 dagen al voor meer dan genoeg ergernissen gezorgd…
Maandag zorgde het mooie sneeuwtapijt roet in het eten door het verkeer helemaal vierkant te laten draaien. Na een uur verkleumd in de koude gestaan te hebben voor een bus die nog steeds niet opdaagde, leverde een telefoontje naar de infolijn niet veel op. “We hebben bussen teruggeroepen, maar weten niet welke bussen er nog rijden. De bussen die nog rijden hebben minstens een uur vertraging.” Lang leve de infolijn! Zover waren we ondertussen zelf wel… Mijn vriendje besloot dat een uur in de sneeuw meer dan genoeg was en trotseerde de sneeuw om mij een half uur later op te pikken en eigenhandig per auto naar Hasselt te brengen. De file op de weg zorgde ervoor dat we een uur later eindelijk ter plekke aankwamen en ik 2 uur te laat aan de slag kon gaan op het werk. De weg richting huis was ondertussen open en filevrij, waardoor hij op een kwartiertje weer thuis was.
Dinsdag zorgde hetzelfde koude weer met gladde wegen opnieuw voor vertragingen met het openbaar vervoer, waardoor ik te laat kwam op het werk in Leuven. De stoepen daar zijn nog steeds even erg in de winter als andere jaren: niemand komt er op het idee om ook de stoepen sneeuwvrij te maken, waardoor je regelmatig voetgangers onderuit ziet gaan.
’s Avonds werd het nog beter toen een hoogspanningslijn het begaf in Leuven en er een auto in de buurt van Zichem tussen de slagbomen zigzagde, waardoor een botsing met een trein onvermijdelijk was…
Er reden in Leuven slechts drie treinen, waarvan er gelukkig eentje richting Aarschot spoorde. Aarschot is al dichterbij Diest, dus vandaar kon ik desnoods nog de bus nemen. Vooraleer we in Aarschot aankwamen, verstreek er een zee van tijd. Bussen werden afgeschaft en de weinige die wel reden, hadden minstens een uur vertraging. Toch wachten op een trein richting Hasselt dus, die echter uitbleef… Om het verhaal kort te maken: het personeel van Aarschot mag dringend leren lezen en communiceren, maar uiteindelijk zijn we na vele uren wachten thuis geraakt, mét de trein.
Het is altijd een beetje reizen met de trein, maar dat hoeft echt niet zo lang te duren…
Toch ook fijn nieuws: tijdens het wachten in een overvol station in Aarschot liep ik een vroegere vriendin van het middelbaar tegen het lijf. Het was al enkele jaren geleden dat ik mijn naamgenootje nog gezien en gesproken had, dus het lange wachten in de koude werd verlicht met een geweldige waterval aan verhalen om bij te praten!
