Koekhappen

Vorige vrijdag was juf Ineke van Groep D jarig. Daarom werd er de hele dag feest gevierd in de klas. In de namiddag ben ik hen daarbij gaan vergezellen. Eerst hebben we een spannend spelletje bingo gespeeld waarbij alle kinderen prijzen konden winnen en daarna hebben Anna en ik hen laten koekhappen. Tijdens dat koekhappen schoot het me bij de laatste ronde te binnen dat ik eigenlijk mijn fototoestel nog in mijn tas had zitten. Dat heeft nog enkele leuke foto’s opgeleverd

Na het koekhappen was het tijd voor de wekelijkse thee met koekjes. Twee kinderen hadden cakejes en koekjes bij en daarnaast waren er nog een heleboel snoepjes, pepernoten, popcorn en chips. Alles werd duchtig naar binnengespeeld terwijl ze dvd mochten kijken.
Dat die kinderen niet ziek geworden zijn…

Koekhappen

Een stukje van Groep D

Meer foto’s op Picasa.

Ghostbusters!?

Mijn broertje op het werk, voor één keer niet in zijn fluo-oranje maar in een spierwit pak:

Sinterklaas

Traditiegetrouw viert heel Nederland op 5 december de verjaardag van Sinterklaas. Steevast gaat dat samen met het uitdelen van chocoladeletters, marsepein, speculaas en natuurlijk pepernoten. Iedereen maakt surprises (= bijvoorbeeld kartonnen doos waarvan je iets leuk knutselt met een pakje in), schrijft gedichtjes en geeft cadeautjes aan elkaar.

Bij ons op de school kreeg elke medewerker een chocoladeletter met een geschreven gedichtje:

Beste medewerker,

De Sint zei tegen de Pieten,
Dat het moeilijk is om te blijven genieten.
Mogelijk haalt chocola het geluksgevoel weer boven,
En is het een maniertje om jullie te loven,
Maar voor de goede inzet en het geduld,
Blijft de Sint altijd in de schuld.

We hopen toch dat je er van geniet,
De groeten van de rijm- en werkpiet.

Is het niet de goede smaak – niet huilen,
Een aantal mag puur voor melk ruilen.
Op=op, zolang het kan.
Vervoeg je maar bij Herreman.

Verder lagen er nog andere lekkernijen op de tafel in de leraarskamer en natuurlijk kwam de Sint met zijn Pieten op bezoek!
Aangezien er op een dag als vandaag alleen maar leuke dingen gedaan worden, heb ik de hele tijd geholpen in de klas waarin ik 8 “leeskindjes” heb en waar ik ook elke vrijdagnamiddag zit.
Ondanks alle spanningen, chaos en zelfs angstgevoelens voor het onvoorspelbare bij sommige kinderen, is de dag heel leuk verlopen. Het was een gezellige drukte en iedereen heeft veel plezier gemaakt

Foto’s op Picasa.

Update

Zoals beloofd:

Foto’s van het weekendje Utrecht!

Oeps…

Ik had het kunnen weten… Nadat ik samen met de stagiaire psychologie al zoveel fouten en slordigheden in de leerlingendossiers heb ontdekt, zou net ik op mijn hoede moeten zijn en weten dat je nooit zomaar mag vertrouwen op de dossiergegevens…

Ik moest een afspraak vastleggen met een ouder voor een gesprek op school. Dat is op zich natuurlijk niet zo erg. Ik graai dus het betreffende dossier uit de kast, sla de flap met gegevens open en toets het nummer in van de contactpersoon. Aangezien het de GSM-nummer van de moeder was, wist ik zo goed als zeker dat ik een vrouw aan de lijn zou krijgen. Toen er dan toch een man bleek op te nemen, vroeg ik netjes of het mogelijk zou zijn om mevrouw X aan de lijn te krijgen. En toen… Even stilte… Ik hoorde de man aan de andere kant van de lijn de naam enkele keren vragend voor zichzelf herhalen en toen ie eindelijk een moment van verheldering had, begon ie plots hardop te lachen.
Bleek dat ik de ex-vriend aan de lijn had… Ik vond het eigenlijk wel gênant, maar de man in kwestie vond de vergissing helemaal niet erg, wenste me nog een prettige avond en ging hartelijk door met lachen…

De trein

Vrijdagavond heb ik het record verbroken: maar liefst 5,5 uur onderweg voordat ik effectief thuis was! Trein in Rotterdam had eerst vertraging, daarna nog extra vertraging en werd uiteindelijk gewoon fijn geannuleerd.

Gevolg: de mensen die anders verspreid zijn over 2 tijdstippen, moesten allemaal op dezelfde vertraagde internationale trein van Amsterdam naar Brussel.
Eerst wilde de trein in Rotterdam niet vertrekken omdat er nog veel mensen op het perron stonden en kwamen de conducteurs maar liefst 3 keer voorbij de trein gelopen, terwijl ze op de raampjes klopten en duidelijk maakten dat iedereen moest doorschuiven. Ondertussen riep een andere tot 3 keer toe geïrriteerd door de luidsprekers dat de trein niet zou vertrekken indien er niet goed werd doorgeschoven. Dat had dan weer het gevolg dat mensen boos werden; men kon moeilijk in elkaars nek gaan zitten…

Een half uur later werd er opnieuw een boodschap door de luidsprekers geknald: “Beste mensen, de trein zit te vol, zo kunnen we niet vertrekken. Reizigers die naar Dordrecht en Roosendaal willen sporen, gelieve de nationale treinen te nemen zodat de mensen die naar België willen op de trein kunnen blijven zitten.”

Nu hadden ze echter eerst de trein zo vol gestouwd, dat de mensen die wel wilden uitstappen, er gewoonweg niet meer uit konden! Ik weet niet waar er uiteindelijk mensen (letterlijk) uitgekropen zijn, maar een kwartiertje later zijn ze dan toch eindelijk vertrokken…

Door die enorme vertraging liep ik in Antwerpen natuurlijk zowel de trein naar Diest als naar Aarschot mis… Omdat ik absoluut geen zin had in nog een extra uur de koude te trotseren, ben ik dan maar op de eerste trein gestapt die naar een stad in gekende “thuisomgeving” reed. En zo kwamen we nog een keertje in het -nog steeds onafgewerkte- station van Leuven terecht

Onder water

Ik heb al de hele dag het gevoel dat ik naar de diepere oorden van een zwembad duik…
Een zware verkoudheid hebben is niet fijn!

Wel lief: vanmiddag bij de leesles van ons zwakke meisje op de school, had ik even een geweldige niesbui. Het niezen op zich was niet genoeg en ging gepaard met tranende ogen.
Meisje heel bezorgd: “Juf, traan! Daar! Juf, verdriet?”
Ik: “Neenee, juf is een beetje ziek en verkouden.”
Meisje: “Juf, ik best doen! Dan juf blij?”

Ze kunnen soms toch wel lief zijn hoor