Stijn heeft alvast zijn slag geslaan tussen de Halloweenspullen. Hij is al een tijdje bij ons, maar nog niet iedereen heeft hem ontmoet…
Meet Harry, our new friend!
Wie de avonturen van Harry wil volgen, kan dat hier doen.
Archief voor oktober 2007
De jaarlijkse Halloweenavonden van ‘t Oude Schuurtje komen er weer aan!
Elk jaar doet Stefan samen met enkele vrijwilligers zijn best om er weer wat leuks van te maken met een heleboel uitgesneden pompoenen, halloweenversiering, een gratis hapje en drankje en dit jaar een heus vampierenslot!
Vannacht schrok ik plotseling wakker van een harde knal die verdacht dichtbij klonk. Halfslapend voelde ik iets vreemd in mijn bed. Blijkbaar was het latje waarmee de gordijnen in mijn kamer ophangen van de muur gedonderd en keek ik gewoon recht naar buiten. Nog steeds halfslapend kroop ik -met lat en gordijnen- naar de rand van het bed en rekte ik me helemaal uit om de rail weer terug te hangen. Dat bleek niet echt te lukken, maar aangezien er niets anders voor de ruit hangt, wilde ik hem toch graag terug op de oorspronkelijke plaats. Na nog een aantal pogingen bleek het railtje toch iets of wat in positie te blijven en kroop ik weer ver onder mijn dekbed.
’s Ochtends had ik helemaal niet meer gedacht aan het voorval en ben ik gewoon uit mijn kamer vertrokken met de gordijnen dicht. Later op de dag moest ik opeens denken aan iets vreemd dat ik heb gedroomd vannacht. Toen begon ik te twijfelen. Het was toch niet echt gebeurd? Want waarom zouden mijn gordijnen nu plotseling met rail en al naar beneden recht mijn bed in duikelen?
Toen ik daarnet terug op mijn kamer kwam, ging ik het zaakje toch eens van dichtbij bekijken. En inderdaad: mijn gordijnen hangen gewoon omhoog, maar het latje waaraan ze bevestigd zijn, hangt wankelig op de grens van het evenwicht. Blijkbaar heb ik het dus toch niet gedroomd. Benieuwd of het vannacht weer naar beneden stuikt…
Lang leve de immer bereikbare klusjesmannen van Torres!
Gisterenavond had ik mijn fototoestel in mijn rugzak gestopt met de bedoeling om vandaag wat foto’s te nemen onderweg. Het was gisteren namelijk -ondanks de koude- vrij mooi weer en ik vind de herfstkleuren altijd wel mooi om op foto vast te leggen.
Vanmorgen trok ik dus richting bushalte en zag meteen aan het grijze wolkendek dat de dag niet veel mooi weer in petto had. Ik was nog maar net op school aangekomen toen er zelfs een heuse wolkbreuk uitbrak, die uitmondde in een rustig verder regenen tijdens de rest van de dag. Dat beloofde dus niet veel goeds. Toen het wat later nog steeds niet opgehouden was met regenen, had ik mijn plannen voor de namiddag al maar opgeborgen en besloot ik om maar op een andere dag wat foto’s te gaan nemen in het centrum van de stad.
In de namiddag zaten we uiteindelijk nog maar met drie stagiaires en één leerkracht te werken op de bovenverdieping. Beneden was de locatieleider nog wat zaakjes aan het doornemen en de concièrge had het hele gebouw al opgeruimd en gedweild. Om 15u40 -nog een uurtje te gaan dus- kwam de locatieleider plots de leraarskamer binnenvallen, waar ik samen met Ilona en Nienke verslagen aan het afmaken was. Na de opmerking gekregen te hebben dat we nog de enigen waren die goed aan het werk waren in het gebouw, vroeg ie ons om er toch “een einde aan te breien”, zodat de concièrge ook naar huis kon (want die moet als laatste de boel afsluiten). Dat moest ie dus geen tweede vragen en we begonnen al snel ons boeltje te pakken.
Ondertussen was het gelukkig gestopt met regenen en vertelde ik mijn werkgenootjes dat ik er snel van ging profiteren om even in het centrum te blijven hangen. Nienke vertrok met de fiets, Ilona en ik namen de bus. Onderweg vroeg Ilona of ik het alleen zou redden, of dat ze mij mocht vergezellen. Onder het motto “hoe meer zielen, hoe meer vreugd” was dat natuurlijk een erg leuk voorstel, want alleen wat gaan rondhangen is ook maar niets. Na een tussenstop bij het huisje van haar en haar vriend zetten we te voet onze toch verder richting het centrum.
Eerste stophalte was de Mariaplaats, waar het Conservatorium gelegen is. Ilona toonde me een gezellig binnenhofje dat grenst aan een restje monnikenklooster. Wat verderop zijn we snel stripzaak Whoops binnengesprongen, waar ik mijn “mangajacht” voor Stijn kon verder zetten en Chobits 2 en 4 op de kop heb kunnen tikken. Daarna heeft Ilona me rondgeleid langs enkele leuke plekjes zoals leuke winkeltjes, gezellige café’tjes, een speciaal Italiaans restaurant, mooie straatjes en stukjes Nieuwe Gracht. Ook het Domplein hebben we aangedaan, want ik heb de Utrechtse Dom nog niet van heel dichtbij gezien. Die Dom (staat trouwens voor “Deo Optimo et Maximo” voor wie het wil weten) is trouwens heel bijzonder. Het is niet alleen de grootste kerktoren van Nederland, maar de Domtoren staat los van de Domkerk! Dat komt doordat er in de 17e eeuw een tornado dwars door de kathedraal beukte en het hele schip vernietigd heeft. De resten van het schip waren daarna populair bij de homosexuelen omdat ze er stiekem hun rendez-vous’tjes hielden. Dat leidde later dan weer tot een vervolging van de homoseksuelen omdat de inwoners vanUtrecht het rendez-vous-gedoe niet zo prettig vonden.
En zo weet ik nog wel wat dingen: ik heb mijn culturele kennis over Utrecht ondertussen bijgeschaafd! 
De geschiedenisles zal ik hier stoppen, want anders leest Stijn niet meer verder, als ie ondertussen al niet afgehaakt is en in volle spanning op het vervolg van zijn Chobits zit te wachten ;-p
We zijn nog snel het VVV-kantoor binnengesprongen, waar ik wat foldertjes heb opgehaald voor het bezoekje van Carolien en Dries, Ilona heeft me nog verteld waar alle musea zich bevinden en daarna heb ik op het Janskerkhof de bus terug gepakt.
Leuk uitstapje 
