Bureaucratie… Argh!

Omdat ik me nog moest laten registreren bij de Dienst Burgerzaken hier in Utrecht, besloot ik dat vandaag maar even snel na de stage te gaan doen. Op donderdag is hier in Nederland alles later open en ook het stadhuis doet daar aan mee, door zijn deuren niet om 17u te sluiten, maar pas om 21u. Ideaal voor mij, want anders haal ik het niet.

Ik dus na de stage afgestapt aan het station en met mijn megastadsplan en beschrijving in de hand op zoek naar de locatie, want de Dienst Burgerzaken bevindt zich niet in het stadhuis zelf, maar in het vroegere AZU (= “Academisch Ziekenhuis Utrecht” voor degenen die het wilden weten).

Aangekomen aan het centrum, moest ik me eerst aan de receptie in de inkomhal laten registreren. Want zonder registratiebonnetje, geen bediening aan het loket. Na even aanschuiven vroeg de vriendelijke man achter de balie waarvoor ik precies kwam. Ik mijn uitleg gedaan, vraagt ie ongelovig “woont u dan in het buitenland?”. Nog een keertje uitleg later en nog eens gezegd dat ik uit België kom, kreeg ik eindelijk mijn registratiebonnetje. Ik werd vriendelijk verzocht plaats te nemen op de eerste verdieping. Dus ik het gelijksvloers afgelopen, de trap naar de eerste verdieping genomen en daar een bankje uitgezocht. Nu is het zo, dat het eerste verdiep daar in het gebouw een ‘open’ verdiep is. Dus je ziet en hoort ook alles wat er beneden gebeurt. Bij elk biepsignaal moest je dus goed afzoeken of het nu een biep was voor beneden, of een biep voor boven. Daarnaast moest je ook nog een keertje kijken of het biepje wel voor jouw dienst was, want op het bonnetje stond een letter en een nummer en dat telde allemaal door elkaar op. Best wel een beetje verwarrend voor iemand die er nog nooit geweest was.

Boven waren er 30 loketten en er zat niet zoveel volk voor me, dus ik dacht dat het wel vooruit zou gaan. Ok, dat was dus fout gedacht… Ik zat er al een half uur te wachten en er waren al zelfs mensen aan de beurt geweest, die pas na mij waren aangekomen! Ik begon dus nogal ongeduldig te worden, waarschijnlijk ook door het feit dat ik honger begon te krijgen…
Nog wat later biepte het ding eindelijk voor mij! Ik had alles al klaar gelegd, dus ik dacht dat het wel snel gefikst zou zijn. Ik heb inderdaad niet lang aan het loket gezeten… Blijkbaar moet ik nu opeens wachten met registreren totdat de officiële registratiedag op de universiteit zelf achter de rug is! Dat hadden ze me wel eerder mogen laten weten… Ik wist wel dat er zoiets ging georganiseerd worden, maar ik kan er niet naartoe omdat ik stage heb en niet tijdens de uren langs kan gaan. Op het internet had ik trouwens alleen maar gelezen dat buitenlandse studenten zich bij Burgerzaken moeten laten registreren, dan konden ze toch nog een zinnetje extra plaatsen met de boodschap dat je moet wachten tot na de registratiedag.

Ik ben nu dus overal geregistreerd, behalve dan waar ik geregistreerd moet zijn. Wat een tijdverspilling…

Week 2

Ondertussen ben ik op mijn stage in zo goed als alle klassen gaan kijken. Morgen moet ik de laatste groep nog doen. Ik heb telkens de hele dag geobserveerd. Het is interessanter om te kijken hoe de leerlingen ander gedrag kunnen vertonen tijdens de verschillende vakken en er is ook bij een aantal een duidelijke evolutie te zien van de bel ’s morgens tot het eindsignaal. Als je maar tijdens één lesuur gaat observeren, krijg je soms een heel vertekend beeld van bepaalde leerlingen. Zelfs van dag tot dag zijn er nog grote verschillen. Het grootste onderscheid is te zien tijdens een gewone les, die ze saai vinden en waarin hun gedrag soms volledig kan ontsporen, en de turnles, waarin ze zich helemaal kunnen uitleven. Sommige kinderen met ADHD kunnen zelfs -relatief- hun ‘volle aandacht’ houden bij de turnles en doen erg goed hun best. “Gymmen” is overduidelijk hun uitlaatklep
Het is voor de leerlingen zelf trouwens ook beter heb ik gemerkt. Als je pas de klas komt inlopen en ergens achteraan in een hoekje duikt, zitten ze nog een heel uur te kijken en aandacht te trekken. Na een tijdje zijn ze je meer gewend en komt hun “echte” gedrag te voorschijn.
Als het ging, heb ik ook wat dingen meegedaan. Bij de oudste groepen heb ik bijvoorbeeld geholpen met het rekenen en lezen en heb ik meegeknutseld. Bij de jongsten heb ik dan weer meegespeeld.

Nu kennen ze mijn gezicht toch al een beetje, wat handiger is als ik ze uit de klas moet gaan halen voor lezen of testen. Want in de school zijn er veel stagiaires en zelfs voor de leerkrachten is het soms moeilijk om te onthouden wie ook al weer stage deed bij wie.

Op de speelplaats heb ik ook al meegedraaid. Daar komen de kindjes dan nieuwsgierig vragen of ik een nieuwe juf ben en of ik ook bij hen in de klas kom kijken. Als ik vertel dat ik uit België ben (wat de meesten al door hadden), vinden ze dat “vetcool” en komen ze vragen of ik “Belgisch” wil praten, of dingen in het “Belgisch” wil vertalen. Natuurlijk moet ik dan telkens antwoorden dat er niet zo’n groot verschil is tussen het Nederlands en het Vlaams (op enkele uitdrukkingen na) en dan zijn ze soms nog teleurgesteld ook! Ofwel komen ze superfier vertellen dat ze ook “Belgisch” kunnen praten en dan zeggen ze heel trots “ge” of “gij”
Dat is nog iets waar ik op moet letten. Tegen de kinderen zelf zeg ik meer en meer automatisch “je” en “jullie”, maar tegen de andere stagiaires en leerkrachten flap ik er meestal “ge” uit. De “u” en “uw” die we hier vanzelf gebruiken, vatten ze dan weer heel beleefd op en dan zeggen ze dat je ook wel gewoon “je” en “jouw” mag zeggen.

Een standaarddag op school ziet er zo uit:
08u15: personeel
08u30: schoolstart leerlingen
-les-
10u15: eerste speeltijd
10u30: kwartiertje eten
-les-
12u00: tweede speeltijd
12u15: kwartiertje eten
-les-
14u30: school uit

Er is dus telkens maar een korte speeltijd en pauze om te eten (geloof me, die zijn echt heel snel voorbij!), maar de kinderen mogen wel naar huis om 14u30. Om 14u45 beginnen de leerkrachten dan één voor één uitgeteld de leraarskamer binnen te druppelen en rond 15u15 gaat iedereen weer verder aan het werk tot 16u-17u.

Vaak gehoord deze week:
* pornoseks
* pornolul
* varkenspizza
* hé mongooltje!
* dat is zóó vet!

Het verkeer in Utrecht

1. Als je van rijvak wil wisselen, doe je dat toch gewoon snel?
2. In een file wissel je de hele tijd van het rechtse naar het linkse vak en andersom.
3. Pinkers zijn optioneel aan de wagen.
4. Als je een éénrichtingsstraat in wil rijden, maar je staat aan de verkeerde kant, dan rij je er toch gewoon achteruit in?!
5. Als het je niet aanstaat, dan druk je onmiddellijk op je toeter.
6. Als fietser fiets je overal: op de weg, naast de weg, in het midden, door het rode licht,… Maakt allemaal niet uit, zolang je maar vooruit gaat!
7. Bussen hebben altijd en overal voorrang!
8. Bussen kunnen hier tot 25m lang zijn! Dat is: een harmonikabus met nog een harmonikastuk achter.
9. Buskaartjes zijn lange stroken die afgestempeld worden door de chauffeur met een grote stempel.
10. Parkeren is superduur: 2,10 euro aan de randen van het centrum, 3,86 euro in het centrum. En dat is per uur te betalen.
11. Betalend parkeren geldt hier niet van 9u tot 18u/19u, maar tot 21u/23u!
12. Vrijdag laat je je auto best gewoon op stal, dan is het verkeer hopeloos en sta je overal stil.
…

Computerellende

Tot en met gisteren heb ik alle aantekeningen en korte samenvattingen voor mezelf lekker ouderwets met de hand geschreven. Vandaag heb ik op school voor de eerste keer een laptop gekregen om op te werken. Dus ik de laptop uit de kluis gehaald, netjes geïnstalleerd op de werkplek, aangesloten op het netwerk en hup, ik kon beginnen.
Eén dingetje was ik echter vergeten: hier in Nederland gebruiken ze qwerty-toetsenborden!
Nu is dat niet zo’n ramp, vooral niet omdat ik toch niet volledig blind kan typen, maar na jarenlang typen op azerty, is er toch een automatisme onstaan waardoor ik toch met acht vingers kan typen :-p
Ik dus volop aan de slag, maar in plaats van de “a” verscheen er telkens een “q” op het scherm. Ook met de “z” en de “m” had ik problemen en de “w” was ik telkens kwijt. Ik heb dus heel vaak op de Backspace moeten drukken, maar dan had ik weer het “=”-teken in plaats van de Backspace-toets. Het “¨”-teken heb ik niet gevonden op het toetsenbord, maar blijkbaar veranderde dat automatisch in Word. Na een tijdje ging het wel vlotter, maar ik moest toch nog regelmatig corrigeren. Benieuwd of ik er morgen sneller mee weg ben.

File…

Een wandelingetje maken over de autostrade op het Klaverblad in Lummen, het is eens wat anders dan er alleen met de auto over te rijden

De oorzaak: vrachtwagen is van de weg geraakt, omgekanteld en heeft zijn lading aardappelen verloren…

Meer foto’s op Picasa.

Boem patat… en lies lag op de grond!

Als er in Leuven een gat is in de stoep, dan trap ik er altijd wel in. Als er ergens een klein hoogteverschil is, dan is de kans groot dat ik er over struikel. Ik ben ook degene die op onverklaarbare wijze onder een tafel terecht kan komen (en dat lag voor één keer echt niet aan mij!), of degene die voor een volle aula valt over een rij stoelen, en dat gaat zo nog wel een beetje door.

Aangezien er de hele week nog niets is fout gegaan hier, kon het dan ook niet anders dan dat ik op de laatste dag van de week iets aan de hand zou krijgen.
En zo gebeurde het: vanochtend bij het naar beneden gaan, heb ik om de een of andere reden enkele tredes van de trap gemist. De trap is hier met een donkerblauw tapijt gestoffeerd en dat in combinatie met een niet zo goed verlichte gang maakte dat ik de onderste tredes niet goed genomen heb en opeens een duikvlucht naar beneden nam. ‘Gelukkig’ waren het de onderste en kwam ik voluit met een luide boenk op de vloer van de gang terecht.
Resultaat: een mooie blauwe plek, een pijnlijke voet de rest van de dag en misschien de huisbazin die vanochtend wakker schrok door de luide bons.

In de klas

Tot nu toe vaak gehoorde uitdrukkingen tussen de leerlingen:

*dat is toch fucking niet normaal?!
*nou!
*varkens…saté!!
*homo
*ossenlul
*mongool

En nog iets grappig: er was eentje in de groep die dacht dat ik van de FBI was om hem in de gaten te komen houden

Dag 2

Vandaag ben ik de hele dag in de oudste groep geweest. Hier zitten de 12-jarigen die volgend jaar de overstap naar de “grote school” moeten maken. Dat betekent voor hen dat ze hard moeten werken en dat er niet veel tijd is om te spelen. Gisteren riep dat bij sommigen meteen reacties op als “wat een saaie levensloze klas is dit?!” Maar aan de andere kant beseffen de kinderen wel ergens dat het een belangrijk jaar is voor hen en dat ze toch hun best zullen moeten doen.
In elke klas zitten er ongeveer (max.) 15 kinderen en dat kan regelmatig voor wat drukte en chaos zorgen. Vandaag viel dat heel goed mee, ik stond er versteld van hoe goed ze meegewerkt hebben in de les. Natuurlijk moesten er af en toe waarschuwingen uitgedeeld worden of moest de groep tot orde geroepen worden, maar toch werd er vlijtig doorgewerkt. Zelfs bij de geschiedenisles werd er flink in groepjes naar een antwoord op de verschillende vraagjes gezocht. Dat is trouwens een groot verschil met Vlaanderen: hier in Nederland krijgen kinderen in het speciaal onderwijs wel vakken zoals geschiedenis, aardrijkskunde en zelfs Engels! Uiteraard gebeurt dit niet op hetzelfde niveau als in de gewone basisschool, maar ik vind het wel goed dat ze toch een basis van die leerstof zien.

Verder is er vandaag een foto gemaakt van alle stagiaires om in de wisselkader in de gang te hangen met onze namen er onder. Gelukkig werden deze digitaal genomen en onder het motto “denk er aan dat je er een heel jaar naar zal moeten kijken!” mochten we zelf gaan kiezen welk exemplaar er uiteindelijk tegen de muur zou belanden. Als er echt niets tussenzat, waren ze zo vriendelijk om een nieuwe foto te maken. Dat bleek in ieder geval voor mij toch al niet nodig te zijn. Ik was de enige waarvan er ‘maar’ drie foto’s gemaakt waren (sommigen hadden er 7 à 9!) en de fotograaf van dienst had de mooiste al aangewezen, ik heb gewoon bevestigd. De anderen hebben in twee rondes één voor één de slechte verwijderd tot ze uiteindelijk de mooiste overhielden.

De dag zelf is geëindigd met een minipersoneelsvergadering en daarna heb ik nog een dossier doorgenomen. Toen was het tijd om te vertrekken en heb ik deze keer in de bus geprobeerd om niet meer de haltes te tellen, maar op de omgeving af te gaan. Blijkbaar ken ik de omgeving nog niet goed genoeg, want ik had mij van halte vergist. Gelukkig was het maar een halte te vroeg en was het net gestopt met regenen, dus zo erg was het niet. Morgen beter

It’s time to be a big girl now

Zondag werd uiteindelijk de definitieve aanvang van mijn Utrecht-avontuur. Stijn heeft me samen met computer (erg belangrijk!) en kleren (ook wel belangrijk) afgezet en heeft daarna zijn uiterste best gedaan om het draadloos internet aan de praat te krijgen. Dat leek op een sisser uit te draaien, maar gelukkig werkte alles uiteindelijk een beetje mee, zodat het toch geïnstalleerd is geraakt.
Ook al is Utrecht niet het einde van de wereld (alles behalve), toch was het afscheid niet zo leuk. Ik heb nog nooit zo’n groot heimweegevoel gehad, zelfs niet toen ik als kleine kleuter mee ging op Chirokamp of later met school op sneeuwklasse. Ik vond die reisjes altijd spannend en begreep niet waarom al die anderen na een dag hun thuis al misten. Het zal waarschijnijk te maken hebben met het feit dat dit echt de allereerste keer is dat ik ergens “gedropt” ben waar ik echt helemaal niets en niemand ken… Fergie’s “Big Girls Don’t Cry” is duidelijk niet van toepassing op kleine meisjes zoals ik. Het gevoel “oh nee, waar ben ik aan begonnen” was gisteren des te groter. Maar ik ken mezelf: eens ik alles hier gewend ben, gaat dat wel beter. Ik begin de kamer zelfs al gewend te raken. Al mis ik mijn fijne bedje van thuis of zelfs van Torres wel (vooral de lattenbodem dan!). Het grootste euvel waar ik mezelf moet overzetten is het feit dat ik mijn kamer niet op slot kan doen. Op zich is dat misschien geen ramp, maar ik heb ergens in mezelf een obsessief dwangmatig trekje dat op een “vreemde plaats” (lees: niet mijn kamer thuis) moet kunnen controleren of de deur op slot is.

Tot zover het afscheid en de “kamerwenning”. Vanmorgen ben ik na een nogal slapeloze nacht vroeg uit de veren gekropen om op tijd te kunnen vertrekken met de bus naar mijn stageplaats. Aangezien ik nog nooit de bus heb genomen in Nederland, heb ik maar meteen een oud vrouwtje aangesproken om te vragen wat ik precies moest aanvangen met die lange strippenkaart. Een paar wijze raadgevingen later over het Utrechtse busvervoer, kwam de bus er al aan. De juiste bushalte en bus had ik dus al gevonden! Toen het oude vrouwtje bij het afstappen aan het station nog eens vriendelijk naar me zwaaide, heb ik maar snel terug gezwaaid. Een twintig minuutjes later kon ik zelf afstappen aan de halte vlak aan de school. Jeej! Toch al een eerste kleine “succeservaring” om de dag te beginnen

De eerste schooldag betekent altijd een beetje chaos en dat was hier niet anders. Ik moest dus nog eventjes wachten vooraleer ik precies wist wat te doen, maar ondertussen kon ik in de leraarskamer al een beetje kennismaken met de leerkrachten (= een massa handjes schudden). Daarna heb ik wat uitleg gekregen over de school en heb ik opnieuw een rondleiding gekregen, want dat was alweer van april geleden.
In Nederland is er ten opzichte van studenten en stagiaires een hele andere mentaliteit dan in Vlaanderen. Er is hier geen hiërarchie, we zijn allen collega’s, spreken elkaar allemaal met de voornaam aan en je mag overal in- en uitlopen. Is de directeur niet aanwezig? Prima, dan mag je die ruimte meteen benutten als werkplaats! Andere kant van de medaille is dan weer wel dat ze een grote mate van zelfstandigheid verwachten. Ik mag de eerste dagen dus zelf wat uitzoeken om mijn tijd nuttig te besteden en als ik vragen heb, moet ik dan maar iemand aanspreken.

Vandaag heb ik de hele dag dossiers ingekeken en heb ik notities gemaakt van kernpunten die in de dossiersamenvatting moeten staan (binnenkort mag ik daar aan beginnen). Ik heb gevraagd aan een leerkracht of ik morgen mee in de klas mag observeren/helpen en aan de psycholoog of ik mag meekijken als ze nog een keertje testen afneemt, want dat is ondertussen toch al twee jaar geleden dat ik dat nog zelf heb gedaan.

’s Avonds kon ik de bus gewoon terug nemen, maar omdat ik totaal geen idee had waar precies af te stappen, had ik er niets beter op gevonden dan de haltes maar te tellen Beter op zeker spelen… Ondertussen heb ik toch al een beter idee van de omgeving, dus de volgende keer zal dat wel niet meer nodig zijn.

En nu ga ik een beetje naar één kijken, want jawel, ik heb kabeltelevisie op de kamer en dat komt goed van pas om de eerste eenzame avonden op te vullen!!

"Anyone can cook"

De laatste Disneyfilms hebben me, op Finding Nemo na, niet meer naar de filmzaal kunnen lokken, maar Ratatouille zag er wel leuk uit. Vrijdagavond zijn Stijn en ik dan ook naar de Kinepolis getrokken om het avontuur van het ratje te aanschouwen.

Net in de zaal aangekomen, had Stijn al snel twee bekende gezichten gespot, maar zij hadden ons niet gezien :-p Omdat Gwendoline druk in de weer was met haar gsm, had ik haar een smsje gestuurd met “Piep! Kijk eens links achter u! ” en pas toen hadden ze het door (onze subtiele aandachttrekkers hielpen niet). Omdat Kinepolis nu vaste plaatsen op het ticket geeft, konden wij niet naast hun gaan zitten, maar voor ons waren de zitjes blijkbaar niet verkocht, dus konden zij voor ons komen zitten. Hadden we het geweten, dan hadden we Ina en Roeland ook gevraagd voor de film. Arme Roeland, hij wil zo graag een filmgroepje hebben en nu zat de helft er al

De film zelf was verrassend leuk, ik had hem niet zo goed verwacht. Bij momenten twijfel je zelfs of het nu echt of getekend is, zo sterk is hij! Ook Stijn vond hem leuk en die is meestal niet zo voor tekenfilms te vinden. Het verhaal zit ook goed in elkaar. Om het met Stijn zijn woorden te zeggen: “ook al is het helemaal niet realistisch, toch is het zo weergegeven dat het verhaal heel aannemelijk is”. Natuurlijk kan ook de traditiegetrouwe moraal niet ontbreken, anders zou het geen Disneyfilm zijn…

Een dikke aanrader dus! Al vraag ik me wel af of Ratatouille opnieuw een hype met tragische gevolgen gaat ontketenen… Hopelijk kunnen ouders deze keer “neen” zeggen als zoon- of dochterlief voor een ratje als huisdier gaan smeken, zodat de asielen en dierenopvangcentra nu niet overspoeld zullen worden met ratjes in plaats van dalmatiërs (ratjes zullen toch niet Nemo-gewijs doorgespoeld worden?).